*** ၇င္ခြင္လမ္း သို႔ လာေ၇ာက္လည္ပတ္ ေလ႔လာၾကသူ မိတ္ေဆြအားလံုး စိတ္၏ ခ်မ္းသာၿခင္း ကိုယ္၏ က်မ္းမာၿခင္းတို႔ႏွင္႔ ေအးခ်မ္း ၿပည္႔စံုနိုင္ၾကပါေစ ***
Showing posts with label သဘာ၀လြန္ ၿဖစ္၇ပ္မ်ား ႏွင္႔ သက္ဆိုင္ေသာ ဗဟုသုတမ်ား စုစည္းမွု. Show all posts
Showing posts with label သဘာ၀လြန္ ၿဖစ္၇ပ္မ်ား ႏွင္႔ သက္ဆိုင္ေသာ ဗဟုသုတမ်ား စုစည္းမွု. Show all posts

Sunday, 21 September 2014

သုႆ န္ေစာင့္ မဖဲဝါ သို႔မဟုတ္ အိမ္ေ၇ွ႔ အေ၇ာက္ အေခါင္း ပို႔ေပးသူ


Photo: သုႆန္ေစာင့္မဖဲဝါ သို႔မဟုတ္
အိမ္ေရွ႕အေရာက္အေခါင္းပို႔ေပးသူ

ပဲခူးရိုးမ၏အေနာက္ျခမ္းမိုးညိဳၿမိဳ႕နယ္အတြင္းမွရြာကေလးတစ္ရြာ။ေခ်ာင္း၏တစ္ဆစ္ခ်ိဳးတြင္ေမးတင္တည္ရွိေနေသာဒီ႐ြာေလးသည္ေနဝင္သည္ႏွင့္ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္သြားတတ္စၿမဲ။

ႏြားလွည္းသံ၊ေလွခ်ည္သံ၊ႏႈတ္ဆက္သံမ်ားဆူၿပီးမၾကာတိတ္ဆိတ္သြားတတ္သည္မွာေန႔စဥ္ပင္။

႐ြာရဲ႕အေနာက္ေတာင္စြန္းစြန္းမွာ႐ွိတဲ့ထန္းရည္ဆိုင္ေလးဟာခ်က္အရက္ကေလး၊အျမည္းအျဖစ္ျမစ္ငါး၊ငွက္ေၾကာ္စသည္တို႔ကိုပါတြဲဖက္ေရာင္းခ်၍အၿမဲစည္ကားေလ့ရွိပါတယ္။

ဒီဆိုင္ကေလးမွာေန႔တိုင္းလိုလိုေန႔လယ္ခင္းကစၿပီးဆိုင္ပိတ္ခ်ိန္အထိခ်က္အရက္ေသာက္ၿပီးအားရေက်နပ္ၿပီဆိုမွထျပန္တတ္သူတစ္ဦးရွိၿပီးထိုသူကိုဆိုင္ရွင္ကိုစံပမၿငိဳျငင္ရဲေပ။

သူ႔နာမည္ကကိုစိန္။ဒီပတ္ဝန္းက်င္တဝိုက္မွာေတာ့ကိုစိန္႔ကို႐ြာလူမိုက္၊လူေပလူ႐ြတ္အျဖစ္သတ္မွတ္ထားၾကၿပီးထိုလူမိုက္ဆိုတဲ့ဂုဏ္ကိုအေရာင္တင္ေပးထားတာကလည္းရွိေသးတယ္။

ကိုစိန္ကသူႀကီးသားေလ။သူႀကီးသားမွဒီဒိုင္နယ္(ေက်း႐ြာအုပ္စု)သူႀကီးရဲ႕သားဗ်ား။

ကိုစိန္႔အိမ္က႐ြာလယ္ပိုင္းမွာဆိုေတာ့ထန္းရည္ဆိုင္နဲ႔အလွမ္းေဝးတယ္ဆိုပါေတာ့။ကိုစိန္ကေတာ့ျဖတ္လမ္းအျဖစ္႐ြာသခ်ႋဳင္းကုန္းကေနျဖတ္ၿပီးျပန္ေလ့ရွိတယ္။

႐ြာကလူေတြကမသြားရဲမလာရဲတဲ့ဒီေနရာမွာကိုစိန္ကေတာ့သူ႔အေဖသူႀကီးမသိေအာင္ႏြားေကာင္ေရမ်ားစြာခိုး၍ေပၚခဲ့ဖူးသျဖင့္သူ႔အတြက္လာဘ္ေကာင္းတဲ့ေနရာဆိုရမလိုပင္။

ဒီညေနမွာေတာ့ဆိုင္႐ွင္ကိုစံပတစ္ေယာက္သူႀကီးသားကိုစိန္ထိုင္ေနေသာဝိုင္းဘက္ေျခဦးမွ်ပင္မလွည့္ရဲေခ်။

ညေနကေခ်ာင္းစပ္မွာကိုင္းေထာင္ရင္းျဖစ္တာေတြကို,ကိုစိန္ေတာ္ေတာ္ေဒါသထြက္ေနၿပီးအရက္သာဖိမွာေနတာကိုးဗ်။

ကိုစိန္အရက္ေသာက္ရင္းျဖစ္တာေတြကိုျပန္ေျပာျပေတာ့အျဖစ္ကဒီလိုဗ်။

ကိုစိန္ေတာ္ေတာ္စိတ္တိုေနၿပီ။ဒီေလာက္ငါးေပါတဲ့လုပ္တိုင္းကုန္း(သုႆာန္)ေခ်ာင္းဆြယ္မွာကိုင္းေထာင္ေနတာၾကာလွၿပီ။အခုထိတစ္ေကာင္မွမမိေသးလို႔ျဖစ္တယ္။

အိမ္ကပါလာတဲ့အရက္တစ္လုံးပင္ကုန္လုလုျဖစ္ေနၿပီဆိုေတာ့စိတ္ကပိုတိုလာတယ္။

အရက္ကလည္းမူး၊စိတ္ကလည္းတိုေနေတာ့ကိုစိန္တစ္ေယာက္ပါးစပ္ထဲေတြ႕သမွ်အယုတၱ၊အနတၱေတြဆဲဆိုေနတာေပါ့ဗ်ာ။''ဘယ္မေအ@#၊ဘယ္ႏွမ%၊ဘယ္ေဖ#မ၊

ဘယ္#ာသည္မကငါေထာင္ထားတဲ့ငါးေတြႏႈိက္စားေနတာလဲ''။ကိုစိန္႔ဆဲသံကေခ်ာင္းစြယ္တေၾကာၾကားေနရတယ္။

ကိုစိန္အေပါ့သြားမလို႔မတ္တပ္ရပ္လိုက္စဥ္သူ႔ေရွ႕ကကိုင္းတံျပင္းထန္စြာလႈပ္သြားသျဖင့္ေပ်ာ္သြားတယ္။ငါးမိၿပီေလ။ေရေတြေတာင္လႈိင္းထမွေတာ့ငါးႀကီးေပါ့။

အေပ်ာ္စိတ္နဲ႔ေရစပ္ထဲခုန္ဆင္းၿပီးကိုင္းတံကိုဆြဲတင္ပါေတာ့တယ္။ကိုစိန္ကဆြဲလိုက္၊ငါးက႐ုန္းလိုက္နဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။

အေတာ္ၾကာေတာ့ကိုစိန္အားစိုက္ဆြဲထည့္လိုက္ေတာ့ကိုင္းတံမွာမိေနတဲ့ငါးကေရေပၚတျဖည္းျဖည္းေပၚလာတယ္။ကိုစိန္မ်က္ေမွာင္ႀကံဳ႕သြားတယ္။''ဘာငါးႀကီးတုန္းဟ။မဲမဲလုံးလုံးႀကီး။

လိပ္မ်ားလားဟ''ဟုႏႈတ္ကေရ႐ြတ္ရင္းဆြဲတင္လိုက္ရာကုန္းေပၚပါလာပါတယ္။

အားနဲ႔ဆြဲတင္လိုက္တာေၾကာင့္ဖင္ထိုင္ရက္လဲက်သြားရင္းကိုစိန္ကိုင္းတံမွာမိေနတဲ့ငါးကိုေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လိုက္မိတယ္။

ေသာက္က်ိဳးနည္း။''ဟင္။ေအာင္မေလးဗ်''ကိုစိန္ေအာ္ရင္းကိုင္းတံကိုလႊတ္ခ်လိုက္တယ္။လႊတ္ခ်မွာေပါ့။သူ႔ကိုင္းတံမွာမိေနတာငါးလည္းမဟုတ္၊လိပ္လည္းမဟုတ္ေခ်။

ေခါင္းျပတ္ႀကီးျဖစ္ေနတာကိုး။

ကိုစိန္တစ္ေယာင္ေၾကာင္ၿပီးေခါင္းျပတ္ႀကီးၾကည့္ေနစဥ္ေခါင္းျပတ္ႀကီး၏ပါးစပ္ပြင့္လာၿပီးသြားဝါၾကင္ၾကင္မ်ားၾကားမွလွ်ာကတစ္ေတာင္ေလာက္ထြက္က်လာတယ္။

မ်က္လုံးမ်ားကျပဴးေနၿပီးကို႔စိန္႔ကိုလွန္ၿပီးၾကည့္လိုက္တဲ့အခါကိုစိန္ကေရထဲပစ္ခ်လိုက္ေတာ့တယ္။ေၾကာက္လြန္းလို႔ကိုစိန္႔တကိုယ္လုံးတုန္လာၿပီ။မျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ဒါသူရဲေျခာက္တာဘဲ။

ေတာ္ၿပီ။ကိုစံပဆိုင္မွာအရက္သြားေသာက္တာဘဲေကာင္းတယ္လို႔စိတ္ထဲမွာေတြးရင္းေခ်ာင္းစြယ္ကေနကိုစိန္ထြက္လာလိုက္ေတာ့တယ္။

ကိုစံပဆိုင္မွာေရခ်ိန္ကိုက္သြားေတာ့ဒီညေနလည္းခါတိုင္းလိုကိုစိန္တစ္ေယာက္႐ြာသခ်ႋဳင္းကိုျဖတ္ၿပီးအိမ္ျပန္လာတုန္းေလတစ္ခ်က္ေဝါကနဲတိုက္ခတ္သြားသည္။''ဟိုက္။

ဒီေန႔တယ္ေအးပါလားဟ''စိတ္ထဲမွာေရရြတ္မိၿပီးၾကက္သီးမ်ားျဖန္းကနဲထလာသည္။ထတာမွတစ္ကိုယ္လုံးတဆတ္ဆတ္တုန္သြားေအာင္ထသြားျခင္းမ်ိဳးေပ။

ကိုစိန္ကပတ္ဝန္းက်င္ကိုရီေဝေဝမ်က္လုံးမ်ားနဲ႔ေဝ႔ဝဲၾကည့္ရာျမင္ျမင္သမွ်သည္နက္ေမွာင္ေသာအဆင္းျဖင့္သာၿငိမိသက္ေနေတာ့လမ္းဆက္ေလွ်ာက္သြားသည္။

ရုတ္တရတ္ကိုစိန္႔ရင္ထဲျဖန္းကနဲျဖစ္သြားၿပီးအေၾကာေတြပါဆိုင္းသြားသလိုခံစားလိုက္ရပါတယ္။''ေတာက္။ဘာလဲကြာ။ၾကက္ေၾကာ္နဲ႔စားထားတဲ့အရက္ေလးေတာင္အမူးေျပသြားတယ္။

လွလိုက္တာဘယ္႐ြာသူတုန္းဟ။တို႔႐ြာသူေတာ့မျဖစ္ႏိုင္ဘူး''ဟုပါးစပ္ကပင္ေျပာမိတယ္။ေျပာမိမွာေပါ့။

သခ်ႋဳင္းအထြက္႐ြာအဝင္လမ္းမွာအဝါေရာင္ဝမ္းဆက္နဲ႔မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုေတြ႕လိုက္ရတာကိုး။

အေမွာင္ကတျဖည္းျဖည္းရင့္လာၿပီ။

ေန႔အလင္းရဲ႕လက္က်န္အလင္းမွိနိမွိန္ေလးေအာက္မွာကိုစိန္ကသူေတြ႕လိုက္ရတဲ့အဝါေရာင္မိန္းမေနာက္ကိုရမၼက္တန္ခိုးနဲ႔အနားကပ္ဖို႔ႀကိဳးစားလိုက္ပါတယ္။

အဝါေရာင္မိန္းမကလည္းေနာက္ကိုတစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ၿပီးေျခလွမ္းခပ္သြက္သြက္နဲ႔မေျပး႐ုံတမယ္ထြက္သြားတယ္။သူဦးတည္ေနတာက႐ြာဘက္ကိုမဟုတ္၊

႐ြာအျပင္လယ္ကြက္ေတြကိုသြားတဲ့လမ္းအတိုင္းေပါ့ဗ်ာ။

ကိုစိန္ကေတာ့အရက္တန္ခိုး၊တဏွာတန္ခိုး၊သူႀကီးသားဆိုတဲ့အရွိန္၊လူမိုက္ဆိုတဲ့ဂုဏ္နဲ႔ငါလုပ္ရင္ဘာမဆိုျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔အဲဒီမိန္းမေနာက္ကိုအေျပးတပိုင္းလိုက္ေတာ့တာဗ်ိဳ႕။

သခ်ႋဳင္းအေက်ာ္ေညာင္ၾကပ္ပင္ေအာက္နားေရာက္ေတာ့ကိုစိန္အဝါေရာင္မိန္းမကိုမီလုမီခင္ျဖစ္သြားၿပီးေနာက္ကေနလက္ကိုလွမ္းဆြဲလိုက္ပါတယ္။

ကိုစိန္လွမ္းဆြဲလိုက္ေပမယ့္မမီဘဲေလကိုသာဖမ္းမိသြားလို႔စိတ္တိုသြားဟန္တူပါတယ္။''နင္ေတာ့လား။မိလို႔ကေတာ့ကြာ''လို႔ႏႈတ္ကေနေတာင္ႀကိမ္းဝါးလိုက္ေသးတယ္။

ကိုစိန္ႀကိမ္းဝါးအၿပီးအဝါေရာင္မိန္းမကေျခလွမိးကိုတုန္႔ကနဲရပ္လိုက္တယ္။ကိုစိန္အားရဝမ္းသာျဖစ္ၿပီးေနာက္တစ္ခါလက္ကိုလွမ္းဆြဲလိုက္တယ္။

ကိုစိန္ရင္ထဲထိတ္ကနဲလန္႔သြားတယ္။ဒီတစ္ခါသူလွမ္းဆြဲတာအဝါေရာင္မိန္းမရဲ႕လက္ကိုဆြဲမိပါရဲ႕။ေရခဲတမွ်ေအးစက္တဲ့အထိအေတြ႕ေၾကာင့္လန္႔သြာူတာပါ။

အဝါေရာင္မိန္းမကလွည့္ၾကည့္တယ္။

လွပေသာမ်က္ႏွာ၊ဝိုင္းစက္တဲ့မ်က္ဝန္း၊ထူထူထဲထဲနဲ႔နီေနတဲ့ႏႈတ္ခမ္း။အဲဒါေတြျမင္ရေတာ့ကိုစိန္တစ္ေယာက္တံေတြးေတာင္ဂလုကနဲ႔ၿမိဳခ်လိုက္မိတယ္။

ေရခဲတမွ်ေအးစက္ေနတဲ့အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ထိတ္လန္႔ေနေပမယ့္လွပလြန္းတဲ့မ်က္ႏွာေၾကာင့္ကိုစိန္ဆြဲထားတဲ့လက္ကိုမလႊတ္စတမ္းဆြဲထားလိုက္တယ္။

အဝါေရာင္မိန္းမကေ႐ွ႕ကိုခ်ာကနဲျပန္လွည့္ၿပီးလယ္ေတာသြားတဲ့လမ္းအတိုင္းဆက္သြားတယ္။ကိုစိန္ကလည္းေၾကာင္ၿပီးေငးၾကည့္ေနမိတယ္။

သူ႔လက္ထဲကအဝါေရာင္မိန္းမရဲ႕လက္ကိုပိုၿပီးတင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္တယ္။ဒါေပမယ့္အဝါေရာင္မိန္းမကသူနဲ႔၁၀ေပခန္႔အကြာေရာက္ေနေခ်ၿပီ။''ဘုရား။

ဘုရား''တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္မတဖူးေသာဘုရားတမိသြားတယ္။

ကိုစိန္သူ႔လက္ကိုသူေသခ်ာၾကည့္လိုက္တယ္။သူ႔လက္ထဲမွာဟိုအဝါေရာင္မိန္းမရဲ႕လက္တစ္ဖက္က႐ွိေနဆဲ။

ပုံစံကသားေရႀကိဳမ်ားလို,လိုသေလာက္ဆြဲဆန္႔ထားသလိုမ်ိဳးျဖစ္ေနတာကိုးဗ်။

အံ႔႔ၾသထိတ္လန္႔တဲ့စိတ္ကအရက္နဲ႔ရမၼက္တန္ခိုးေၾကာင့္ဆူပြက္ေနေသာေသြးမ်ားကိုေအးခဲသြားေစၿပီးဒူးႏွစ္ဖက္ကညႊတ္ေကြးၿပီးလဲက်သြားတယ္။

ဒူေထာက္က်သြားမွ''ဟင္''ပါးစပ္ကေနေယာင္ၿပီးကိုစိန္ေရရြတ္မိသြားတယ္။

အဝါေရာင္မိန္းမရဲ႕ေျခဖမုိးနဲ႔ေျခေခ်ာင္းေတြကခႏၶာကိုယ္ရဲ႕အေနာက္ဘက္မွာေရာက္ေနၿပီးေျခဖေနာင့္ကအေ႐ွ႕ဘက္မွာေရာက္ေနတယ္။

ဒါဆိုေျခေထာက္ေျပာင္းျပန္ႀကီးနဲ႔လမ္းေလွ်ာက္လာတာေပါ့လို႔ေတြးမိသြားတာကိုး။

အဝါေရာင္မိန္းမကကိုစိန္ရွိရာသို႔လွည့္ၾကည့္လိုက္တယ္။

အေစာကဝိုင္းစက္လွပလိုက္တာလို႔ကိုစိန္ထင္ထားတဲ့မ်က္လုံးေတြဟာမီးက်ီခဲလိုနီရဲေနၿပီးပါးစပ္ကေန''ဟင္း..ဟင္း..ဟင္း..ဟီး..ဟီး..ဟီး..''လို႔ရယ္သံျပဳလိုက္ေတာ့ကိုစိန္လည္းလက္ထဲ

မွာမလႊတ္စတမ္းဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့အဝါေရာင္မိန္းမရဲ႕လက္ကိုေယာင္ယမ္းၿပီးငုံ႔ၾကည့္မိတယ္။''အားးးး''ကိုစိန္တစ္ေယာက္ငယ္သံပါေအာင္ေအာ္ဟစ္ၿပီးသူကိုင္ထားတဲ့လက္တစ္ဖက္ကိုလႊ

တ္ခ်လိုက္တယ္။ဟုတ္တယ္ဗ်၊သူကိုင္ထားတာလက္မဟုတ္ဘဲအူေတြျဖစ္ေနတာကိုး။

အဲဒီေန႔ညကကိုစိန္အိမ္ကိုဘယ္လိုျပန္ေရာက္လာတယ္ဆိုတာမမွတ္မိေတာ့ေခ်။

ဘာဆိုဘာမွအသိစိတ္မရွိဘဲအိမ္ျပန္ေရာက္လာ၍အိမ္သားေတြေၾကာက္လန္႔တၾကားျဖစ္ကုန္ၾကတာေပါ့။႐ြာထဲကပေယာဂကုဆရာဦးေတကိုအေျပးအလြားသြားပင့္ၾကရတယ္။

ဦးေတေရာက္လာၿပီးေဆးမ်ားတိုက္ေပးကာမွကိုစိန္သက္သာသြားေတာ့တယ္။

ဦးေတကကိုစိန္႔အေဖသူႀကီးဦးသိုးနဲ႔ငယ္သူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့ဦးသိုးကိုအသာလက္တို႔ေခၚၿပီးလူရွင္းရာေရာက္မွ''ငသိုး။

မင္းသားဘာျဖစ္လာတယ္ထင္တုန္း''ဟုေမးလိုက္ရာ''မသိဘူးေလငေတ။

ဘာျဖစ္လာတာတုန္း''လို႔ျပန္ေမးလိုက္သျဖင့္ဦးေတမွ''မင္းသားေမာင္စိန္သုႆာန္ေစာင့္မဖဲဝါနဲ႔ေတြ႕လာတာေမာင္၊

မင္းသားကသူ႔နယ္ထဲမွာအေျပာအဆိုမွားၿပီးသူ႔ကိုပါေစာ္ကားလိုက္တယ္တဲ့ကြာ''လို႔ေျပာလိုက္တယ္။ဦးသိုးမွ''ဟာ။ဒါဆိုဘယ့္ႏွယ့္လုပ္ၾကမတုန္း၊

ကယ္ပါဦးငေတရယ္''ဟုေျပာသျဖင့္ဦးေတမွ''ငါတတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့လုပ္ေပးခဲ့မယ္။

ဒါေပမယ့္မနက္ျဖန္က်ရင္ေတာ့မင္းစိန္ကန္႔လန္႔ကဆရာဦးေတာကိုသာရေအာင္ပင့္ၿပီးကုေပေတာ့။ငါဒီေလာက္ဘဲစြမ္း 

တယ္ကြာ''ဟုျပန္ေျပာလိုက္ရာဦးသိုးမွမ်က္ႏွာပ်က္ၿပီးေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္ပါတယ္။

ဆရာဦးေတမွေဆးတိုက္သြားလို႔ေမာင္စိန္တစ္ေယာက္ႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္ေမာက်သြားမွသူႀကီးဦးသိုးလည္းအိပ္ရာဝင္ေတာ့တယ္။

ညသန္းေခါင္ယံေက်ာ္ခ်ိန္မွာေတာ့႐ြာအျပင္ကေတာက်ီးကန္းမ်ားတအာအာေအာ္ရင္းလန္႔ၿပိဳလာတယ္။

ေ႐ွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ဆိုသလိုဘဲ႐ြာထဲကေခြးေတြကလည္းအူသံ႐ွည္မ်ားနဲ႔အူၾကပါေတာ့တယ္။

ေခြးအူသံ႐ွည္ေၾကာင့္ကိုစိန္႔ကိုလူမမာေစာင့္ေပးေနတဲ့ညီျဖစ္သူေမာင္ပိန္လန္႔ႏိုးလာတယ္။

စိတ္ထဲကရြာကိုသူခိုးဓါးျမကပ္သည္အထင္နဲ႔တံခါးကိုအသာေလးဟၿပီးေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ပါတယ္။

သူတို႔အိမ္ေရွ႕ရြာလယ္လမ္းဟာလေရာင္ေအာက္မွာထင္းေနပါတယ္။ေမာင္ပိန္ဟိုဟိုသည္သည္ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္းမ်က္လုံးကသူတို႔ၿခံစည္း႐ိုးေထာင့္မွာအက်ႋအဝါေရာင္၊

ထမီအဝါေရာင္မိန္းမသ႑ာန္အရိပ္ကိုေတြ႕လိုက္ရတာေၾကာင့္ေသေသခ်ာခ်ာေစာင့္ၾကည့္လိုက္တယ္။အရိပ္႐ွင္ကေခါင္းေပၚမွာဖ်ာလိပ္ႀကီးနဲ႔ပါလား။ကိုပိန္လန္႔သြားတယ္။

ေသေသခ်ာခ်ာထပ္ၾကည့္ေတာ့မွအရိပ္႐ွင္ေခါင္းေပၚကဟာကဖ်ာလိပ္မဟုတ္ဘဲလူေသထည့္တဲ့ေခါင္းတလားျဖစ္မွန္းသတိထားမိရာမွကိုပိန္ေၾကာက္သြားတယ္။

အရိပ္႐ွင္ဟာကိုပိန္တို႔အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့။ေခါင္းေပၚကထမ္းထားတဲ့ေခါင္းတလားႀကီးကိုသူတို႔အိမ္ေရွ႕ကတလင္းေပၚမွာဒုန္းကနဲပစ္ခ်ၿပီးျပန္လွည့္ထြက္သြားပါတယ္။

မနက္မိုးလင္းေတာ့သူႀကီးဦးသိုးတစ္ေယာက္ေဒါသေတာ္ေတာ္ထြက္သြားတယ္။''ဘယ္ေကာင္ေတြတုန္းကြ၊က်က္သေရကိုယုတ္တယ္''လို႔ေျပာဆိုေနပါတယ္။

ၿပီးေတာ့အေခါင္းမွာမီးေသြးနဲ႔ေရးထားတာက''ေမာင္စိန္။အသက္(၂၆)ႏွစ္။''ဆိုေတာ့သူႀကီးဦးသိုးေဒါသကထြက္ၿပီေပါ့။

ဦးသိုးဘာမွထပ္မေျပာေတာ့ဘဲအိမ္အေပၚထပ္မွာအိပ္ေနတဲ့သားႀကီးျဖစ္သူေမာင္စိန္႔အေျခအေနကိုၾကည့္ဖို႔တက္ခာပါတယ္။ကိုစိန္ကေတာ့ခပ္စန္႔စန္႔နဲ႔အိပ္ေပ်ာ္ေနတာေပါ့။

ကိုပိန္တက္လာၿပီးအကိုျဖစ္သူကိုေဆးတိုက္ဖို႔ႏႈိးပါေတာ့တယ္။

ဒါေပမယ့္ကိုစိန္တစ္ေယာက္မႏိုးေတာ့ေခ်။တစ္ကိုယ္လုံးေတာင့္တင္းေနၿပီးေသဆုံးသြားခဲ့ေလၿပီတကား။

ေက်းဇူးတင္လွ်က္
ဝင္းမ်ိဳးခိုင္
Credit to-မျမင္ေတြ႕ႏိုင္ေသာပရေလာက
Post by:ေမာင္မိုးတိမ္

ပဲခူးရိုးမ ၏ အေနာက္ျခမ္း မိုးညိဳၿမိဳ႕နယ္ အတြင္းမွ ရြာကေလး တစ္ရြာ။

ေခ်ာင္း ၏ တစ္ဆစ္ခ်ိဳး တြင္ေမးတင္ တည္ရွိေနေသာ ဒီ ၇ြာေလး သည္ေနဝင္ သည္ႏွင့္ၿငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္သြားတတ ္စၿမဲ။ ႏြားလွည္းသံ ၊ေလွခ်ည္သံ၊ႏႈတ္ဆက္ သံမ်ား ဆူၿပီး မၾကာ တိတ္ဆိတ္ သြားတတ္သည္ မွာေန႔စဥ္ပင္။

႐ြာရဲ႕အေနာက္ေတာင္ စြန္းစြန္း မွာ ႐ွိတဲ့ ထန္းရည္ဆိုင္ေလးဟာ ခ်က္ အရက္ကေလး၊ အျမည္း အျဖစ္ျမစ္ ငါး၊ ငွက္ေၾကာ္ စသည္တို႔ ကိုပါ တြဲဖက္ေရာင္းခ်၍ အၿမဲ စည္ကားေလ့ ရွိပါတယ္။

ဒီ ဆိုင္ကေလး မွာေန႔တိုင္း လိုလိုေန႔လယ္ ခင္းက စၿပီးဆိုင္ပိတ္ခ်ိန္ အထိခ်က္ အရက္ေသာက္ၿပီး အားရေက် နပ္ၿပီ ဆိုမွ ထျပန္တတ္သူ တစ္ဦး ရွိၿပီး ထိုသူကို ဆိုင္ရွင္ ကိုစံပ မၿငိဳ ၿငင္ ရဲေပ။


Tuesday, 16 September 2014

ေမွာ္ဝင္ နန္းေတာ္




သံေခ်းေတြ အထပ္ထပ္ နဲ႔ျခံ အဝင္အဝ တံခါးကိုျကည့္ျပီးက်ေေတာ ္နဲ႔မင္းေက်ာ္စြာ တစံုတခုကို ခံစား လိုက္မိပါတယ္။ ဒီျခံ တိတိ က်က်ေျပာရရင္ စံအိမ္ေဟာင္းျကီး တခုေပါ့။
 
စံအိမ္ေဟာင္းျကီးရ  ဲ႔ ညာဘက္ အုတ္တိုင္မွာေရးထိုး ထားတဲ႔ အိမ္ျကီးရဲ႔ နာမည္က
 
××× ေလာကနတ္ စံအိမ္×××။

---၁၈၉၀ေလာက္ကေပါ့ နိုင္ငံေတာ ္ဝန္ျကီး တဦးျဖစ္တ ဲ႔ဦးဘ နဲ႔ ကေတာ္ ေဒၚျမယမံု တို႔ကေနျပီး သားျဖစ္သ ူေမာင္ေက်ာ္ေဇာ ဝန္ေထာက္ ကေလးေမာင္...
ေက်ာ္ေဇာ နွင့္ အတူ အသစ္ စက္စက္ ဇနီးေလး အဂၤလန္ နိုင္ငံသူ အဲလိစဘတ္ တို႔ အတြက္မင္းျကီး ကေနျပီးေတာ ့လက္ဖြဲ႔ ထားတဲ႔နန္းေတာ္ျကီး တမ်ွ ခမ္းနား လွျပီး က်ယ္ဝန္းလွ တဲ႔ျခံျကီးနဲ႔ အတူ သစ္ပင္ ပန္းမန္ စံုစ ံုလင္လင္နဲ႔ ေနခ်င္ စဖြယ ္စံအိမ ္ျကီး ေလာကနတ ္ကို လက္ေဆာင္ အျဖစ္ေပးခဲ႔ပါတယ္။

Thursday, 4 September 2014

သတၱဳ အမွ်င္ေခ်ာင္းေတြ ဗိုက္ထဲက ထြက္ေနသူ၊ ျပဳစားခံရတာ ဟု အရပ္ကေျပာ


၁၀ စင္တီမီတာေက်ာ္ သတၱဳ အမွ်င္ေခ်ာင္းေတြ ဗိုက္ထဲက ထြက္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ရဲ႕ အေၾကာင္း ဟာ အင္ဒိုနီးရွား မွာ သတင္းတစ္ခု ျဖစ္ေနပါတယ္။

ဒီလိုမ်ိဳးျဖစ္ေနတာ နွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ ရွိေနျပီး ဆရာဝန္ေတြ ဟာလည္း လက္ေတြ႕က် တဲ့ ရွင္းျပခ်က္မ်ိဳး မေပးနိုင္ေသးဘူး လို႔ ဆိုပါတယ္။
အရပ္ထဲမွာေတာ့ သူမဟာ ျပဳစား ခံရတာျဖစ္တယ္ လို႔ ေျပာဆိုေနၾက ပါတယ္။

Noorsyaidah လို႔ေခၚတဲ့ ဒီအမ်ိဳးသမီး ဟာ အင္ဒိုနီးရွားနိုင္ငံ အေရွ႕ပိုင္း Kalimatan ျပည္နယ္ Samarinda ျမိဳ႕က ျဖစ္ပါတယ္။


Monday, 1 September 2014

သင္းခိ်ဳင္းေစာင့္ ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴးး


 ****** သင္းခိ်ဳင္းေစာင့္ ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး********

သုသာန္တာ၀န္ခံ အျဖစ္ ၁၉ ႏွစ္ၾကာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္လာခဲ့သည့္သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ၀ိညာဥ္ေလာကႏွင့္ ပတ္သက္၍၀င္ေရာက္ပူးကပ္ျခင္း 

ျဖစ္ရပ္တစ္ခုကိုသာေရွ႕ေမွာက္မွာၾကံဳေတြ႕
ခဲ့ရသည္ဟု ဦးလွၾကည္ကေျပာပါသည္။

ယမကာသမားတစ္ဦး၏အေလာင္းကို ေျမခ်ရန္လာေရာက္ၾကသည့္လူအုပ္စုအတြင္းမွ အမ်ဳိးသ
မီးတစ္ဦးကို ထိုယမကာသမား၏ ၀ိညာဥ္က ၀င္ေရာက္ပူးကပ္ျခင္းျဖစ္ၿပီး မ်က္ႏွာ အမူအရာႏွင့္
အသံပါ ေျပာင္းလဲသြားကာ အရက္တိုက္ရန္ ေတာင္းဆိုျခင္း ျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္။

“အေလာင္းေတာင္ ကားေပၚကမခ်ရေသးဘူး။ ၀င္ပူးတာ။ အရက္တိုက္ပါဆိုတဲ့အသံက ေသသြားတဲ့လူရဲ႕အသံနဲ႔။ ပါးစပ္ထဲကိုအရက္ထည့္ေပးလိုက္မွ ထြက္
သြားတယ္”ဟု ဦးလွၾကည္ကရွင္းျပသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုျဖစ္ရပ္ကသူႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ျဖစ္ပြား
ခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး သူေရာက္ရွိသြားေသာအခါ ပူးကပ္ျခင္းမရွိေတာ့ေပ။

ဦးလွၾကည္က ပဲခူးၿမိဳ႕မွ ဖားကန္သုသာန္တြင္ တာ၀န္ခံအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေနသူျဖစ္သည္။ ယခင္
က စည္ပင္၊ သန္႔ရွင္းေရးဌာနတြင္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ခဲ့ၿပီး တာ၀န္အရ သုသာန္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕လာ
ရျခင္းပင္ ဦးလွၾကည္ႏွင့္အတူ ဇနီးသည္ကလည္း အေလာင္းထည့္သည့္ပ်ဥ္ေခါင္းမ်ားျပဳလုပ္ကာ
ေရာင္းခ်သည့္အလုပ္ျဖင့္ စားေသာက္ၾကရသည္။

သုသာန္ေျမအတြင္းမွ အိမ္ေလးတစ္လံုးတြင္ ေနထိုင္ၾကေသာ္လည္း သူတို႔မိသားစုမွာေၾကာက္ရြံ႕
ျခင္းမရွိ။ နာနာဘာ၀ျဖစ္ရပ္မ်ားကို ယံုၾကည္ေသာ္လည္း တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ႔ဖူး
ျခင္းမရွိသျဖင့္ ထူးျခားစြာေၾကာက္လန္႔ ျခင္းမျဖစ္ေၾကာင္း သူတို႔ကဆိုၾကသည္။

“ဒီကို စေရာက္ကတည္းက သုသာန္ထဲမွာ ေျပာထားတယ္။ အသင္တို႔ကိုမေႏွာင့္ယွက္ပါဘူး။ ကၽြႏု္ပ္ကိုလည္း မေႏွာင့္ယွက္ပါနဲ႔။ တာ၀န္အရ လာရတာပါဆိုၿပီး ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ 

စာေပေတြအရ၊ ကၽြန္ေတာ့္ျဖတ္သန္းမႈေတြအရ မယံုလို႔မရပါဘူး။ အရင္ကဆို ဒီသုသာန္က ၾကမ္းတယ္လုိ႔နာမည္
ႀကီးတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း စည္ပင္ကကိုင္ေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ အာဏာနဲ႔ ကိုင္ထားတာေပါ့” ဟု ဦး
လွၾကည္က သူေနထိုင္ရပံုကို ရွင္းျပသည္။

ျမန္မာ့ေရွး႐ုိးစြဲအယူအဆအရ သခ်ဳင္းဆိုလွ်င္ မဖဲ၀ါပိုင္ဆိုင္သည္ဟု အယူအစြဲရွိၿပီး ပိုင္ရာဆိုင္ရာ ပုဂိၢဳလ္မ်ား၊ အပင္ေစာင့္နတ္မ်ား၊ နာနာဘာ၀ဇာတ္လမ္းမ်ားက သုသာန္တိုင္းတြင္ 

ရွိေနခဲ့သည္။
သုသာန္တာ၀န္ခံမ်ားကေတာ့ ဘုရားရွိခိုးျခင္း၊ ေမတၱာပို႔ျခင္းတို႔ႏွင့္သာ ေျပလည္ေအာင္ ေနထိုင္
ၾကသည္ဟု ဆိုၾကပါသည္။

“ဒီသုသာန္ထဲက ေညာင္ၾကတ္ပင္ႀကီးဆိုရင္ ဘုန္းႀကီး ျဖတ္ေလွ်ာက္ရင္ေတာင္ ခဲနဲ႔ေပါက္တာ။ တစ္ခါတုန္းက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ဗီဒီယိုၾကည့္ၿပီးအျပန္ 

အပင္ေအာက္အေပါ့သြားမိတာ
ျပန္ထလို႔ကိုမရေတာ့ဘူး။ လက္ဖက္နဲ႔ကြမ္းနဲ႔ ေတာင္းပန္ခဲ့ရတယ္။

သရဲမရွိဘူးလို႔ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ ျမင္ေတာ့မျမင္ရဘူး။ ဒါေပမဲ့ တိုက္ဆိုင္မႈေတြ မ်ားလာေတာ့ မ
ယံုလို႔မရဘူးျဖစ္ေနတယ္”ဟု ပဲခူးၿမိဳ႕၊ ေဖာင္ေတာ္ဦးသုသာန္မွ အသက္ ၅၈ ႏွစ္အရြယ္တာ၀န္ခံ ဦးအုန္းလႈိင္ ကဆိုသည္။

ဦးအုန္းလႈိင္ထံတြင္ က်င္းတူးျခင္း၊ အေခါင္းစပ္ျခင္းတို႔ကို လုပ္ကိုင္ေနသည့္ ၂၃ ႏွစ္အရြယ္ လူ
ငယ္တစ္ဦးကေတာ့ “သရဲ ဆိုတာ မျမင္ဖူးေတာ့ ယံုခ်င္စိတ္လည္းမရွိဘူး” ဟု ေျပာလာသည္။

သန္လ်င္၊ ပ်ဥ္ေထာင္ေက်ာင္းသုသာန္မွ က်င္းတူးသမား တစ္ဦးကလည္း “အယံုအၾကည္မရွိဘူး
လည္း မဟုတ္ဘူး။ ေျခာက္တာေတြေတာ့ ရွိတယ္။ ကိုယ္တိုင္ေတာ့မႀကံဳဖူးဘူး” ဟု ေျပာသည္။

သုသာန္အေျပာင္းအေရႊ႕မ်ားတြင္ ၀ိညာဥ္မ်ားကို ကားျဖင့္သယ္ေဆာင္ျခင္း၊ ကားေနာက္တြင္ မ
ျမင္ရသည့္ အေလးခ်ိန္မ်ား ျပည့္ေနသည့္အတြက္ ကားထြက္မရျခင္း၊ အစိုးရအာဏာျဖင့္ အမိန္႔
ေပးရျခင္းစသည့္ ျဖစ္ရပ္မ်ားကေတာ့ နယ္မ်ားမွာသာမက ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားမွာပင္ နာမည္ေက်ာ္ၾကား
ေနဆဲျဖစ္သည္။

ေျခာက္လွန္႔ပူးကပ္ျခင္း၊ ထန္းသီးခန္႔ႀကီးသည့္မ်က္လံုးႏွင့္ ထန္းပင္ခန္႔ရွည္သည့္အရပ္ႀကီးႏွင့္သ
ရဲ၊ ကိုယ္ထင္ျပသည့္ ေဒၚကုလားမသရဲ၊ လမ္းတြင္ ဆိုင္ကယ္ေပၚတက္လိုက္လာသည့္ ဆံနီမသ
ရဲ အုတ္ခံုမွာ ထိုင္ေနသည့္သရဲမႀကီးႏွစ္ဦးစသည့္ ျဖစ္ရပ္ဆန္းၾကယ္ ဇာတ္လမ္းမ်ားက သုသာန္
ေတြမွာ နာမည္ႀကီးစၿမဲျဖစ္သည္။

ထိုသို႔ နာနာဘာ၀ ေျခာက္လွန္႔ျခင္းမ်ားကို ေျပာျပသူတို႔ကလည္း ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ႕ျခင္း မဟုတ္
ဘဲ တစ္ဆင့္စကားျဖင့္ ျပန္ေျပာသည္က မ်ားၾကေလသည္။

သုသာန္တြင္ ေန႔ေရာညပါ ေနထိုင္လုပ္ကိုင္ေနၾကသူမ်ားကေတာ့ သရဲတေစၧေျခာက္လွန္႔ ျခင္းကို တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ မၾကံဳ ေတြ႕ခဲ့ၾကရေၾကာင္း တညီတၫြတ္တည္း ေျပာၾကပါသည္။

“ကိုယ့္ကိုအရိပ္အေယာင္ျပ ေျခာက္လွန္႔ဖို႔ေနေနသာသာ သူေတာင္မွပဲ နာရီ၀က္ေလာက္မွာ ျပာ
ဘ၀ ေရာက္သြားတာ။ ဒီလိုအယူေတြက မရွိတာေကာင္းပါတယ္”ဟု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေရေ၀းသုသာန္
မွ မီးသၿဂၤဳိဟ္ေပးေနသည့္ စည္ပင္၀န္ထမ္းတစ္ဦးက ေျပာသည္။ ၅၁ ႏွစ္အရြယ္ ဦးလွၾကည္က
လည္း “ေနာက္ဆံုးေတာ့ စိတ္ပါပဲ” ဟု ဆိုပါသည္။

သုသာန္တာ၀န္ခံမ်ားသည္ သုဘရာဇာ ၀တၳဳမ်ားႏွင့္ ဗီဒီယိုဇာတ္လမ္းမ်ားထဲမွ အရက္ေသစာ
ေသာက္စားျခင္း၊ ႐ုပ္ရည္ၾကမ္းတမ္းျခင္းစသည့္ ပံုရိပ္မ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ ယေန႔ေခတ္ သုသာန္
တာ၀န္ခံမ်ားသည္အရက္ေသစာေသာက္စားမႈကို ေရွာင္ၾကဥ္႐ံုသာမက သူတို႔၏လက္ေအာက္
မွ က်င္းတူးသူ၊ အေခါင္းစပ္သူတို႔ကိုလည္း ေသာက္စားမူးယစ္ျခင္း တားျမစ္ထားၾကသည္။

“လူေတြက ကိုယ့္အပူနဲ႔ ကိုယ္လာၾကတာ ကိုယ္ကမူးယစ္ေနၿပီး အမွားလုပ္မိရင္ သူတု႔ိေတြပိုၿပီး
စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရမွာေပါ့”ဟု သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္ ပ်ဥ္ေထာင္ေက်ာင္းသုသာန္မွ က်င္းတူးသမား ကိုသန္႔စင္က ေျပာသည္။

သုသာန္တြင္ က်င္းတူးသည့္သူကို ရွာေဖြရသည္ကလည္း အလုပ္တစ္ခုျဖစ္သည္။ သုဘရာဇာဆိုသည့္စကားႏွင့္ သိကၡာက်သည္ဟု သတ္မွတ္ထားသည့္ ပတ္၀န္းက်င္တို႔ေၾကာင့္
ေျမက်င္းတူးသည့္ အလုပ္ကို လုပ္ကိုင္မည့္သူ ရွားပါးျခင္းျဖစ္သည္။

သုသာန္တာ၀န္ခံမ်ားသည္ အေလာင္းျမႇဳပ္ႏွံျခင္းကိစၥရပ္မ်ားကို ကူညီ႐ံုသာမက အေခါင္းစပ္ျခင္း၊ မွတ္တိုင္ျပဳလုပ္ျခင္း၊ အုတ္ဂူေဆာက္ေပးျခင္းတို႔ကိုပါ ေဆာင္ရြက္ၾကသည္ကို 

ေတြ႕ရသည္။

အေလာင္းျမႇဳပ္ႏွံရန္က်င္းတစ္က်င္းတူးလွ်င္ က်င္းတူးသမားကိုေငြေလးေထာင္ခန္႔ေပးရသည္။ သစ္သားအေခါင္းတစ္လံုးေရာင္းခ်ရပါက အျမတ္ေငြႏွစ္ေထာင္က်ပ္ခန္႔ က်န္ၾကသည္။
တာ၀န္ခံတစ္ဦး၏ လစာမွာ ခုနစ္ေသာင္းက်ပ္ခန္႔သာ ျဖစ္သည္။

ထို၀င္ေငြမ်ားႏွင့္ပင္ သုသာန္အတြင္း ေနထိုင္ၾကသည့္ မိသားစု၏ စား၀တ္ေနေရးကို ေျဖရွင္းၾက
ရသည္။ ဖားကန္သုသာန္မွ ဦးလွၾကည္၏ သမီးႏွစ္ဦးမွာ ဘြဲ႕ရပညာတတ္မ်ားျဖစ္ၿပီး တစ္ဦးက ပရဟိတလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကြန္ပ်ဴတာဆရာမအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိသည္။

ေဖာင္ေတာ္ဦး သုသာန္မွ ဦးအုန္းလႈိင္၏သားသမီးမ်ားႏွင့္ ေျမးျမစ္မ်ားကေတာ့ သူ၏လုပ္ငန္းကို ၀င္ေရာက္ကူညီလုပ္ကိုင္ေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ နိမ့္က်သည့္ အလုပ္ဟု 

ပတ္၀န္းက်င္က
သတ္မွတ္ထားၾကေသာ္လည္း သူတု႔ိ၀မ္းမနည္းပါ။ သမၼာအာဇီ၀ အလုပ္ျဖစ္၍ ျမတ္သည္ဟုသာ ခံယူထားၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သုသာန္တာ၀န္ခံ 

မိသားစုကိုအနီးအနားရပ္ကြက္မ်ားကခြဲျခား
ဆက္ဆံမႈမ်ား အနည္းငယ္ရွိေနဆဲျဖစ္သည္။ လူေတြေသရင္ ႀကိဳက္မွာေပါ့ဟူသည့္ အေျပာအဆို
မ်ားကို အေတာ္အားတင္းခံစားခဲ့ရသည္ဟု ဦးလွၾကည္ကဆိုပါသည္။

“ေၾကးစည္သံၾကားမွ ထမင္းစားရတဲ့ လူေတြလို႔ အေျပာခံရတယ္။ မနာပါဘူး။ သမၼာအာဇီ၀ လုပ္
တာပဲေလ” ဟု က်င္းတူးသမား ကိုသန္႔စင္က ေျပာသည္။

ေဖာင္ေတာ္ဦးသုသာန္တာ၀န္ခံ ဦးအုန္းလႈိင္ကေတာ့ မိသားစုကို ေအာက္ပါအတိုင္းမွာၾကားထား
ခဲ့သည္။

“အရင္တုန္းက ဒုကၡေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ အခု ဒီအလုပ္က အဆင္ေျပတယ္။ သားသမီးေတြ ပညာ
သင္တာ ဒီအလုပ္ပဲ။ ကိုယ့္ေက်းဇူးရွင္အလုပ္ကို ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္မပ်က္နဲ႔။ အလုပ္ကို မေစာ္
ကားနဲ႔လို႔မွာထားတယ္” ဟူ၍ျဖစ္သည္။

မႏၲေလးၿမိဳ႕၊ ျဗဟၼစိုရ္ နာေရးကူညီမႈ အသင္းမွ ဒုတိယ ဥကၠ႒ ဦး၀င္းျမင့္က“စ႑ာလတို႔၊ သုဘရာ
ဇာတို႔ဆိုတာ လူမႈ၀န္းက်င္က အနိမ့္ဆံုးအလုပ္လို႔ သတ္မွတ္ထားတာ။ ဒီအလုပ္ကို ဦးေက်ာ္သူတု႔ိ
လို ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားတဲ့သူေတြေတာင္ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပလုပ္ေပးေနတာဆိုေတာ့တခ်ဳိ႕ေတြ
ရဲ႕ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အယူသီးမႈေတြကို ဖယ္ထုတ္ေစခ်င္ပါတယ္” ဟု မွတ္ခ်က္ေပးသည္။

ယခင္ေခတ္မ်ားက သုသာန္တြင္က်င္းတူးေပးျခင္း ေျမျမႇဳပ္ေပးျခင္းတို႔ကို လုပ္ေဆာင္သည့္ သုဘ
ရာဇာမ်ားရွိခဲ့ၾကသည္။ ယခုေခတ္တြင္ သုသာန္မ်ားကို စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီက တာ၀န္
ယူၿပီး တာ၀န္ခံမ်ား ခန္႔အပ္ထားၾကၿပီျဖစ္သည္။ နာေရးကူညီမႈအသင္းမ်ား ေပၚေပါက္လာသည့္
အခါ နယ္မွ သုသာန္တာ၀န္ခံအခ်ဳိ႕အတြက္ အနည္းငယ္ အခက္အခဲႀကံဳၾကရသည္ဟု ဆိုသည္။

နာေရးကူညီမႈ အသင္းမ်ားက အေလာင္းကိုပို႔ေဆာင္ေပး႐ံုသာမကဘဲ အေခါင္းမ်ားကိုပါ လွဴဒါန္း
လာၾကေသာေၾကာင့္ ဦးလွၾကည္တို႔ သုသာန္အတြင္းမွ အေခါင္းလြတ္အခ်ဳိ႕ ဖုန္တက္လာခဲ့သည္။ သုသာန္ေျမအနီးထိ ေရာက္ရွိတိုးခ်ဲ႕လာၾကသည့္ လူေနရပ္ကြက္မ်ားေၾကာင့္ 

ေညႇာ္နံ႔ထြက္သည့္ မီးသၿဂၤဳိဟ္ျခင္းကိုလည္း ရပ္ဆိုင္းထားၾကခဲ့ရသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ ပိုင္ရွင္မဲ့အေလာင္းမ်ားကိုလည္း သက္ဆိုင္ရာ ရဲစခန္း၊ နာေရး ကူညီမႈအသင္းမ်ား
ႏွင့္ ပူးေပါင္း၍ ေျမျမႇဳပ္ေပးၾကရသည္။ ေငြမတတ္ႏိုင္၍ ဖ်ာလိပ္ႏွင့္ထမ္းလာသည့္ အေလာင္းအ
ခ်ဳိ႕ကိုလည္း ေမတၱာျဖင့္ကူညီေပးၾကရသည္။ ေျမျမႇဳပ္ၿပီး သံုးလခန္႔အၾကာမွ ရာဇ၀တ္မႈေပၚ၍ အ
လာင္းျပန္ေဖာ္ရသည့္ ျဖစ္ရပ္မ်ားကို ႀကံဳေတြ႕ရသည့္အျပင္ တရား႐ံုးတြင္ သက္ေသလိုက္ေပးရ
ျခင္းမ်ဳိးလည္းရွိသည္။

ညဘက္တြင္ သုသာန္အတြင္း ဓူတင္ေဆာင္၊ တရားက်င့္ႀကံေတာ္မူၾကသည့္ သံဃာေတာ္မ်ားကို
လည္း ေစာင့္ေရွာက္ေပးျခင္း၊ ၀တ္ႀကီး၀တ္ငယ္ ျပဳစုေပးျခင္းတို႔ကို ေဆာင္ရြက္ေပးၾကရသည္။

ထိုၾကားထဲသုသာန္အေျပာင္းအေရႊ႕ရွိသည္ဟူသည့္ ေကာလာဟလမ်ားက ျပန္႔တတ္သည့္အတြက္ ဦးလွၾကည္ကေတာ့ သုသာန္အတြင္းမွာပင္“အေျပာင္းအေရႊ႕မရွိပါ”ဟူ၍ 

စာေရးထားသည္ကို ေတြ႔
ရသည္။ အယူသီးေနဆဲျဖစ္သည့္ အနီးအနားရပ္ကြက္မ်ားႏွင့္လည္း သူတို႔ကအဆင္ေျပေအာင္ေန
ထိုင္ၾကရသည္။

“အရင္ကဆို အသုဘအိမ္ ဘယ္နားလဲေမးရင္ မႀကိဳက္ၾကဘူး အသုဘလာပို႔တဲ့ကားက ကိုယ့္အိမ္
ေရွ႔မွာ ေခါင္းျပန္လွည့္ရင္ လက္မခံၾကဘူး။ အေလာင္းေတြကေတာ့ ဒုကၡေရာက္လာတဲ့ လူဆိုရင္ ကူညီေပးရတာပဲ သာေရးဆိုတာက ပိုက္ဆံရွိလို႔လုပ္တာ နာေရးက တားလို႔မရဘူး 

တခ်ဳိ႕ေထာင္
ထဲမွာ ေသတဲ့အေလာင္းေတြဆို ပိုင္ရွင္မဲ့ေတြပဲ ကိုယ္ကပဲတရားနာတာ ထမင္းထုပ္ထည့္ေပးတာ အကုန္လုပ္ေပးရတယ္” ဟု ေဖာင္ေတာ္ဦးသုသာန္မွ ဦးအုန္းလႈိင္က ရွင္းျပသည္။

သို႔ေသာ္လည္း တိုးတက္လာေသာေခတ္အရ ျမန္မာလူမ်ဳိးတို႔သည္လည္းအယူသီးမႈမ်ားေပ်ာက္
ကြယ္ကုန္ၾကပါၿပီ။ သုသာန္ေျမအနီးတြင္ ပတ္ပတ္လည္တည္ေဆာက္ထားထည့္ အိမ္မ်ားရွိလာ
သည္။ ရပ္ကြက္တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခုအကူးကို သုသာန္အလယ္တည့္တည့္မွ လမ္းေဖာက္သြားလာ
ေနၾကျခင္းမ်ားလည္း ရွိလာသည္။ နိမ့္က်ျခင္း၊ ျမင့္ျမတ္ျခင္းမ်ားလည္း အရာမ၀င္ေတာ့။ သုသာန္ေျမမ်ားသည္ ညသန္းေခါင္တြင္ ေခြးအူသံတညံညံျဖင့္ ေၾကာက္စရာမဟုတ္ေတာ့။

“ေခြးေတြကေတာ့ မိတ္လိုက္တဲ့ရာသီဆို တစ္ေကာင္အူရင္ ဆက္တိုက္အူၾကေတာ့တာပဲ” ဟု ဦးအုန္းလႈိင္က သုသာန္အတြင္းရွိ ေခြးမ်ားကို ေမးေငါ့ေျပာရင္း သေဘာတက် 

ရယ္ေနသည္။

ေရွးျမန္မာေခတ္မ်ားတြင္ အေခါင္းစပ္ျခင္း၊ အလွဆင္ယင္ျခင္း၊ အေလာင္းထမ္းျခင္း၊ တြင္းတူးျခင္း
ေျမျမႇဳပ္မီး႐ႈိ႕၍ အ႐ိုးေကာက္ျခင္းစသည့္ စ႑ာလငါးမ်ဳိးရွိသည္ဟု က်မ္းမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။
ထိုအလုပ္ကို လုပ္ကိုင္သူတို႔ကိုလည္း သုဘရာဇာဟူ၍ အမည္တြင္ သတ္မွတ္ထားခဲ့ၾကသည္။ ယခုအခါမွာေတာ့ သုသာန္တာ၀န္ခံတို႔သာရွိပါေတာ့သည္။

သန္လ်င္ၿမိဳ႕၊ ပ်ဥ္ေထာင္ေက်ာင္းသုသာန္ တာ၀န္ခံဦးစံရွားကေတာ့ “နိမ့္က်တဲ့အလုပ္ကို ျမင့္
ျမတ္တဲ့ပုဂၢိဳလ္တို႔က လုပ္ေဆာင္ၾကတယ္။ အဘကေတာ့ ဒီအလုပ္ကို ျမတ္တဲ့အလုပ္လို႔ ယူဆ
တယ္” ဟု သူ၏ ခံယူခ်က္ကိုေျပာပါသည္။

သုသာန္ေစာင့္ မဖဲ၀ါပိုင္ဆိုင္သည့္ သခၤ်ဳိင္းေျမ တစ္ခုအတြင္းမွ ေပါက္တူး ေပါက္သံ တဒုတ္ဒုတ္ ထြက္ေပၚလာသည္။ ေန႔လယ္ခင္း ေလျပည္ညင္းေၾကာင့္ လြင့္ပါေနသည့္ 

ရြက္ေျခာက္တု႔ိအသံ တရွဲရွဲက ေျမက်င္းေပါက္သံႏွင့္အတူေရာေထြးေနသည္ မၾကာမီမွာ ေၾကးစည္သံတဒူဒူျဖင့္အသု
ဘ သံေ၀ဂသံကို ၾကားရမည္။ ငိုေႂကြးသံမ်ားလည္း ပ်ံ႕လြင့္လာလိမ့္မည္။

၂၀၁၃၊ မတ္လ ၉ ရက္ေန႔ ညေနပိုင္းတြင္ ျမႇဳပ္ႏွံမည့္ ၂၉ ႏွစ္အရြယ္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး၏ အသုဘ
အတြက္ ဖားကန္သုသာန္ တာ၀န္ခံ ဦးလွၾကည္၏ ဇနီးျဖစ္သူကသစ္သားမွတ္တိုင္ေပၚတြင္အမည္
ႏွင့္ အသက္ကို ေဆးျဖင့္ ေရးထိုးေနသည္။

ဦးလွၾကည္ကေတာ့ သူ႔ဆီေရာက္လာသည့္႐ုပ္အေလာင္းအတြက္ သံဃာပင့္၍သရဏဂံုတင္ႏိုင္ရန္
အလို႔ငွာ အနီးအနား ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းဆီသို႔ ခပ္ေအးေအးပင္ ေဆးေပ့ါလိပ္ဖြာလ်က္ လွမ္းထြက္သြားေလသည္။

Credit to-Orginal Writer
Post by:ေမာင္မိုးတိမ္

သုသာန္ တာ၀န္ခံ အျဖစ္ ၁၉ ႏွစ္ၾကာ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ လာခဲ့သည့္ သက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္တြင္ ၀ိညာဥ္ေလာကႏွင့္ ပတ္သက္၍ ၀င္ေရာက္ ပူးကပ္ျခင္းျဖစ္ရပ္ တစ္ခု ကိုသာေရွ႕ေမွာက္ မွာၾကံဳေတြ႕
ခဲ့ရသည္ ဟု ဦးလွၾကည္ ကေျပာပါသည္။


ယမကာ သမားတစ္ဦး၏ အေလာင္း ကို ေျမခ်ရန္ လာေရာက္ၾကသည့္ လူအုပ္စု အတြင္းမွ အမ်ဳိးသမီး တစ္ဦးကို ထို ယမကာသမား ၏ ၀ိညာဥ္ က ၀င္ေရာက္ ပူးကပ္ျခင္းျဖစ္ၿပီး မ်က္ႏွာ အမူအရာႏွင့္
အသံပါ ေျပာင္းလဲ သြားကာ အရက္ တိုက္ရန္ ေတာင္းဆိုျခင္း ျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္။


“အေလာင္းေတာင္ ကားေပၚက မခ်ရေသးဘူး။ ၀င္ပူးတာ။ အရက္တိုက္ပါ ဆိုတဲ့အသံ က ေသသြား တဲ့ လူရဲ႕ အသံနဲ႔။ ပါးစပ္ထဲကို အရက္ထည့္ေပးလိုက္ မွ ထြက္ သြားတယ္” ဟု ဦးလွၾကည္ ကရွင္းျပ သည္။ 

Saturday, 23 August 2014

လွည္းကူးၿမိဳ႔ မွ အသက္ ၆ဝေက်ာ္ အမယ္အို တစ္ဦးအား ဓမၼေစတီေခါင္းေလာင္း ကို ေစာင္႕ေရွာက္ေန သည္ဟု ဆိုေသာ နဂါး ဝင္ပူး သည္႕ျဖစ္စဥ္ ျဖစ္ပြားခဲ႕ဟုဆို

 Pay Hmya WaiYu's photo.


ဓမၼေစတီ ေခါင္းေလာင္းႀကီး တူးေဖာ္ ဆယ္ယူရန္ ႀကိဳးစားေနသည္ မွာ ၁၃ ရက္တိုင္ ရွိ လာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။
ယင္းသို႔ သာေကတၿမိဳ႕နယ္ အ နီး လိႈင္ျမစ္၊ ပဲခူးျမစ္ႏွင့္ ပုဇြန္ေတာင္ ေခ်ာင္းတို႔ ဆံုသည့္ေနရာ ၌ ဓမၼေစတီ ေခါင္းေလာင္းတူးေဖာ္မႈ လုပ္ေဆာင္ ေနျခင္းကို စိတ္ဝင္စားသူ အေျမာက္ အျမား ရွိေနခ်ိန္၌ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႏွင့္ မိုင္၂ဝေက်ာ္ ကြာေဝးသည့္ လွည္းကူး ၿမိဳ႕နယ္တြင္ ေခါင္းေလာင္းႀကီးႏွင့္ ပတ္သက္၍ နဂါးဝင္ပူး သည့္ျဖစ္ရပ္ တစ္ခုျဖစ္ေပၚခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
 
ယင္းျဖစ္ရပ္ မွာ ေခါင္းေလာင္း ႀကီး ကို ေစာင့္ေရွာက္ေနသည္ ဟု ဆို ေသာ နဂါးေမာင္ႏွမ သံုးေဖာ္ ထဲမွ တစ္ဦး က လွည္းကူးၿမိဳ႕နယ္၊ ေအာင္မဂၤလာ ရပ္ကြက္ သီတာေအး (၅)လမ္း တြင္ ေနထိုင္ သည့္ အမယ္ အို တစ္ဦး ဘုရား ဝတ္ျပဳ ဆုေတာင္း ေနခ်ိန္တြင္ နဂါး ဝင္ေရာက္ ပူးကပ္ သည့္ ျဖစ္စဥ္ တစ္ခုျဖစ္ပြား ခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။

Monday, 18 August 2014

ဆရာဝန္ ကုိ အကူ အညီေပး ခဲ့တဲ့ ဝိညာဥ္


Photo: ဆရာဝန္ကုိ အကုအညီေပးခဲ့တဲ့ ဝိညာဥ္

အစၥေရးနိုင္ငံထဲက တိုင္းရင္းသား လူမ်ိုးစု ၁၂ ခုထဲမွာ တစ္ခုအပါ အဝင္ျဖစ္တဲ့ စီမီယြန္ လူမ်ိုးစုကေလးငယ္တစ္ဦးဟာ ပုဂၢလိက ေဆးခန္း တစ္ခန္းထဲ ကို အေျပးအလွြား ဝင္ေရာက္လာ ပါတယ္။ သူဟာ
ဆရာဝန္နဲ့ ေတြ့ေတြ့ခ်င္း စကားမေျပာနိုင္ေသးဘဲ အသက္ကို ဝေအာင္ရႉ ေနရပါေသးတယ္။ ျပီးေတာ့မွ အေမာ တေကာနဲ့ ေျပာထြက္လာတာ ပါတယ္။

" ေဒါက္တာ၊ ေဒါက္တာ ... ကြ်န္ေတာ့္ သခင္ျကီးရဲ့လက္မမွာ ပိုးသတ္ေဆး အဆိပ္ထိထားပါတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္တို့လည္း အဲဒီအဆိပ္ကို တတ္နိုင္သေလာက္ စုပ္ထုပ္ထားပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဆိပ္က သူ့လက္ေမာင္းအထိ တက္ေနတယ္လို့ ေျပာပါတယ္၊ အဲဒါ ေဒါက္တာ လိုက္ျကည့္ေပးပါဦး "

သူတို့လူမ်ိုးစုရဲ့သခင္ျကီးလို့ ေျပာလိုက္က တည္းက အျမင့္ဆံုးအျကီးအကဲ တစ္ဦးျဖစ္တယ္ဆို တာ ဆရာဝန္က သေဘာေပါက္သြားပါျပီ။ အဲဒီသခင္ျကီး ဘယ္မွာေနတယ္ဆိုတာကိုလည္း သူ သိထား ပါတယ္။ သူက သူ့ေဆးအိတ္ကို ဆြဲျပီး ေဆးခန္း ထဲကေန ခ်က္ခ်င္း ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဆး
ခန္းေဘးက ျမင္းေဇာင္းမွာထည့္ထားတဲ့ျမင္းကို ဆြဲေခၚျပီး ျမင္းကုန္းတင္၊ ပါးခ်ပ္ခြံ့ရတာကေတာ့ နည္းနည္း အခ်ိန္ေပးရတာေပါ့။ သခင္ျကီးေနတဲ့ေနရာ က ၂ မိုင္ေလာက္ ေဝးတာဆိုေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ သြားေနရင္ ေတာ္ေတာ္ နဲ့ေရာက္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဆရာဝန္က လာပို့တဲ့ေကာင္ေလး ကိုပါ ျမင္းေပၚတင္ျပီး နွစ္ဦးသား ဒုန္းစိုင္းခဲ့တယ္။

သခင္ျကီးအိမ္ကို ေရာက္ေတာ့ ဆရာဝန္ကိုသခင္ျကီးရဲ့တပည့္ေတြက ျကိုဆိုျပီး သခင္ျကီးရဲ့ အိပ္ခန္းဆီ ေခၚသြားပါတယ္။ သခင္ျကီးဟာ သူ့ခုတင္မွာ လွဲေနျပီး အနားမွာေတာ့ သူ့ဇနီးေတြနဲ့သားသမီးေတြက ဝိုင္းေနျကေလရဲ့။ ဆရာဝန္ကို ေတြ့ေတြ့ခ်င္း သခင္ျကီးက လက္မကို ျမွောက္ျပ
ျပီးေျပာတယ္။

" ေဒါက္တာ၊ ခင္ဗ်ား ကြ်န္ေတာ့္ကို ကယ္မွ ျဖစ္မယ္၊ ပိုးသတ္ေဆးအဆိပ္က လက္မကေန ကြ်န္ေတာ့္လက္ေမာင္းအထိ တက္ေနျပီ၊ ဦးေနွာက္ ထဲ ဝင္သြားရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေသေတာ့မွာပဲ" 
သခင္ျကီးရဲ့ စကားသံနဲ့ အတူ ဆယ္ေယာက္နီး ပါးေလာက္ရွိတဲ့ သူ့ဇနီးေတြက တအီအီနဲ့ ျငြေိုကးလာျက ပါတယ္။ မိခင္ေတြ ငိုေတာ့ သားသမီးေတြက လည္း လိုက္ငိုျက တယ္။ သခင္ျကီးရဲ့ အိပ္ခန္းဟာ
အသုဘ အိမ္နဲ့ တူသြားပါေတာ့တယ္။ ဆရာဝန္ကသူ့ေဆးအိတ္ကို ခုတင္ေဘးက စားပြဲခံုေပၚတင္လိုက္ရင္း လက္ျမွောက္ျပလိုက္တယ္။

" မငိုျကပါနဲ့၊ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္လာတာ အခ်ိန္ မီပါေသးတယ္၊ သခင္ျကီးကို ကြ်န္ေတာ္က အေမရိကန္က လာတဲ့ " သြမ္ဆိုနီယံ ေဆးဝါး"  ေတြနဲ့ ကုမွာ၊ သခင္ျကီး မေသေစရပါဘူး" သခင္ျကီးရဲ့မိန္းမေတြ၊ ကေလးေတြဟာ အဲဒီ ေဆးဝါးအေျကာင္း ျကားေတာင္ျကားဖူးျကတာ
မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဆရာဝန္က အသံျသဇာ ေကာင္းေကာင္း နဲ့ေျပာလိုက္တာမို့ ဆက္မငိုျကေတာ့ ပါဘူး။ ဆရာ ဝန္က သူ့ေဆး အိတ္ထဲကေန ေဆး ဝါးေတြ ထုတ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သခင္ျကီး ရဲ့ ဇနီးေတြနဲ့ သားသမီးေတြဟာ အိပ္ခန္းထဲကေန အလွ်ိုအလွ်ို နဲ့ ထြက္သြားျကတယ္။

ဆရာဝန္က သခင္ျကီးရ ဲ့လက္မဒဏ္ရာကို ေဆးစည္းေပးျပီး ေသာက္ေဆးေတြ တိုက္ေကြ်းေနတဲ့အခ်ိန္မွာ မီးဖိုေဆာင္ ဘက္ကေန ဟင္းရနံ့ေတြ လွိုင္ထြက္လာတယ္။ သူ့ကို ညစာေကြ်းဖို့ျပင္ဆင္ ေနျကျပီလို့ ဆရာဝန္က ေသခ်ာေပါက္ေတြး မိတယ္။ သူ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ ေဆးကု သမႈျပီး ဆံုးလို့ သခင္ျကီးရဲ့ အခန္းထဲက ျပန္ထြက္ လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ သခင္ျကီးရဲ့ ဇနီးေတြက ညစာစားျပီးမွျပန္ပါလို့ လာေျပာျကတယ္။ ေဆးခန္းမွာ လူနာေတြလာျကဦးမွာ မို့ မစားနိုင္ေတာ့ေျကာင္း ေတာင္းပန္ျပီး ဆရာဝန္
လည္း ျပန္လာခဲ့တယ္။

အစၥေရးနိုင္ငံ ထဲက တိုင္းရင္းသား လူမ်ိုးစု ၁၂ ခု ထဲမွာ တစ္ခု အပါ အဝင္ျဖစ္တဲ့ စီမီယြန္ လူမ်ိုးစု ကေလးငယ္ တစ္ဦးဟာ ပုဂၢလိက ေဆးခန္း တစ္ခန္းထဲ ကို အေျပးအလွြား ဝင္ေရာက္လာ ပါတယ္။ သူဟာ ဆရာဝန္ နဲ့ ေတြ့ေတြ့ခ်င္း စကား မေျပာနိုင္ေသးဘဲ အသက္ကို ဝေအာင္ရႉ ေနရ ပါေသး တယ္။ ျပီးေတာ့ မွ အေမာ တေကာနဲ့ ေျပာထြက္ လာတာ ပါတယ္။

" ေဒါက္တာ၊ ေဒါက္တာ ... ကြ်န္ေတာ့္ သခင္ျကီးရဲ့ လက္မမွာ ပိုးသတ္ေဆး အဆိပ္ ထိထားပါတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္တို့ လည္း အဲဒီ အဆိပ္ကို တတ္နိုင္ သေလာက္ စုပ္ထုပ္ ထားပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဆိပ္က သူ့လက္ေမာင္း အထိ တက္ေနတယ္ လို့ ေျပာပါတယ္၊ အဲဒါ ေဒါက္တာ လိုက္ျကည့္ေပးပါဦး "

Saturday, 9 August 2014

ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံ က အသက္ ၅၈ႏွစ္ အရြယ္ အမ်ိဳးသမီးၾကီး ကို တဏွာ ၾကီးေသာ သရဲ တစ္ေကာင္ လိုက္ေျခာက္ေန သျဖင္႔ သရဲႏွင္ ဆရာေခၚၿပီးႏွင္လိုက္ရ ဟုဆို

10534551_820942434591345_2207239910524248241_n
ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံ၊ အေရွ႕ေယာက္ရႈိင္းယား စီရင္စု၊ဟူးလ္ျမိဳ႕ က အသက္၅၈ႏွစ္ အရြယ္ ေပၚလင္းဟစ္ဆင္ ဆိုတဲ႔ အမ်ိဳး သမီးၾကီး တစ္ေယာက္ ကို တဏွာၾကီးလြန္း တဲ႕သရဲ တစ္ေကာင္က တစ္ေကာက္ေကာက္ လိုက္ေျခာက္ေန လို႔ သရဲႏွင္ ဆရာ ကိုေခၚလိုက္ ရတယ္လို႔ အဂၤလန္ထုတ္ ေၾကးမံု သတင္းစာၾကီး ကေရး သား လိုက္ပါတယ္။

အဲဒီ သရဲဟာ ေပၚလင္း ရဲ႕ အတြင္းခံေတြ ကိုပဲ လိုက္၀ွက္ေနတယ္ လို႔ ေပၚလင္း ကေျပာ ပါတယ္။သူ႕ အေန နဲ႕ အဲဒီ တဏွာေကာင္ သရဲ လက္ကလြတ္ခ်င္ လို႔ ၂ႏွစ္ အတြင္း မွာ အိမ္ ၇ခါေျပာင္းခဲ ႔ေပမယ္႔ သရဲ က ေျပာင္း တဲ႕အိမ္ေတြ အထိ လိုက္ၿပီး အတြင္းခံေဘာင္းဘီ နဲ႕ဘရာစီယာေတြ ကို လိုက္၀ွက္ေနတယ္ လို႔ ဆုိပါတယ္။
 

Friday, 1 August 2014

" စားခ်င္ လိုက္ခဲ့ " .. လို႔ ေခၚမိ လို႔ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ႀကံဳ ခဲ့ ရတဲ့ သရဲေသာင္းက်န္း တဲ့ ည

 
 
၁၉၉၀ ေလာက္ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ ၆ တန္း စာေမးပြဲ အျပီး ေႏြရာသီ  ေက်ာင္းပိတ္ရက္။ ကၽြန္ေနာ္ေနခဲ႕တဲ႕နယ္ျမိဳ႕ေလး နဲ႕သံုးမုိင္ေလာက္ေဝး တဲ႔ နယ္ရြာေလးက စာသင္ အခန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ရဲ႕ဖိတ္ေခၚမွဳ နဲ႕ သူတုိ႕ ရြာ ကို ၁၀ ရက္ေလာက္ အလည္ လိုက္ခဲ႕ဖူးတယ္။ 

ရြာေလး က အိမ္ေျခ ၂၅၀ လို႕ရြာ အဝင္ဆိုင္းဘုတ္ မွာ ဖတ္ရတယ္။ တစ္ရြာလံုး က လယ္၊ ယာ နဲ႕ ျခံ သမားေတြ ခ်ည္းပဲ။

အေရာင္းအဝယ္ ကုန္သည္ ပြဲစားလုပ္သူ လည္း ႏွစ္ေယာက္ သံုးေယာက္ရွိ သတဲ႕။ ရြာေလးက ခ်စ္စရာ ။ ေအးခ်မ္း တယ္။ ရြာသားေတြ က ရိုးသားတယ္။ စကားေျပာ ရင္ ရွင္းရွင္း ဘြင္းဘြင္း ။ ရြာက ကာလ သားေတြ ကလည္း တံုး တိုက္တိုက္ က်ား ကိုက္ကိုက္ ဆိုသလို မ်ိဳးေတြ။ 

Sunday, 8 June 2014

ဥစၥာေစာင့္ တစ္ကယ္ ရွိတာလား ???


10303457_962217197158881_9045355832145404624_n

ကြ်န္ေတာ့္ ကို ဒီလို လာေမးရင္ေတာ့ ရွိတယ္ ဆိုတာျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ယံုလား ဆိုေတာ့ ယံုတယ္ လည္း မဟုတ္ ဘူး၊ မယံုဘူးလည္း မဟုတ္ဘူး။ သူ႕ဟာသူ ေနၾကတယ္။ ကိုယ္လည္း ကိုယ္ဟာကိုေန တယ္ေပါ့ေလ ။ ဥစၥာေစာင့္ေတြေၾကာင့္ စီးပြား တက္တာ ဟုတ္လားေမးရင္ လည္း ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္မယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ တို႕ ကိုယ့္ အလုပ္ကိုယ္ လုပ္ျပီး အလုပ္ နဲ႕ ရတဲ့ေငြကိုပဲ လိုခ်င္တယ္။ 

ဘယ္ ပစၥည္းမွ အလကား မရတာ၊ဥစၥေစာင့္ က စီးပြားတက္ေအာင္ လုပ္ေပးတယ္ ဆိုရင္လည္း သူတစ္ခု ခု လိုခ်င္လို႕ လုပ္ေပးတာျဖစ္ မွာေပ့ါ။ အဲ့ဒီေတာ့ ကိုယ္က သူ႕အတြက္ အလုပ္ အပိုေတြ လုပ္ေပးရဦးမယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ သူ႕ဟာ သူေန ကိုယ္ဟာ ကုိယ္ေနလို႕ပဲ ကြ်န္ေတာ္က ခံယူတယ္။

ဥစၥာေစာင့္ တစ္ကယ္ ရွိတာလား ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေလး ကိုကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္ေလး ထဲက မယံုတာပါ။ ဗိုလ္တစ္ေထာင္ က ျမနန္းႏြယ္ ဆိုတဲ့ ဥစၥာေစာင့္ အေၾကာင္းလည္း ၾကားဖူးပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေတြ မဟုတ္ေလေတာ့ ယံုရ ခက္ခက္ၾကီးရယ္။ 

Sunday, 1 June 2014

မိတၳိလာၿမိဳ႕ အိမ္တစ္အိမ္ တြင္ ပုဏၰက တိုက္ျပီး ထူးဆန္းစြာ အလိုအေလွ်ာက္ မီးေလာင္မႈျဖစ္ပြား


10177327_682447825126355_5780766885683480732_n


မိတၳီလာၿမိဳ႕၊ ျပည္သာယာ(ေတာင္) ရပ္ကြက္၊ (၃) လမ္းရွိ ေဒၚျမင့္ျမင့္စိုး ၏ အိမ္အမွတ္ (157) တြင္ ေမလ (၃၀) ရက္ေန႔ နံနက္က အိမ္ အတြင္း႐ွိ ဖက္လံုး၊ ေခါင္းအံုးႏွင့္ ေမြ႕ယာ မ်ား ထူးဆန္းစြာ အလိုအေလွ်ာက္ မီးေလာင္မႈျဖစ္ပြားေန သျဖင့္ ေဒၚျမင့္ျမင့္စိုး အျပင္ လူအမ်ား လာေရာက္ ၀ိုင္းအံုၾကည့္႐ႈေနၾကသည္။

ျဖစ္ပြား ပံုမွာ ေဒၚျမင့္ျမင့္စိုး ၏ (၂)ထပ္တုိက္ ၏ ေအာက္ထပ္ ရွိ ၄င္း၏ မိခင္ေဒၚေစာလွ အိပ္သည့္ အခန္း အတြင္းရွိ ေခါင္းအံုးႏွင့္ ေစာင္မွာ လူ မအိပ္သည့္ အခန္းအတြင္း မွ ဖက္လံုးႏွင့္ လုိက္ကာ အလုိ အေလ်ာက္ေလာင္ ကၽြမ္း သျဖင့္ အိမ္နီးခ်င္း ဦးထြန္းၿငိမ္းႏွင့္ အိမ္ရွင္ ေဒၚျမင့္ျမင့္စိုးက ရပ္ကြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ဦးသိန္း၀င္း ထံ အေၾကာင္းၾကား ၍ ရပ္ကြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ေရာက္ရွိေနစဥ္ ၁၂း၃၀ နာရီခြဲ အခ်ိန္တြင္ အိမ္ အေပၚထပ္ရွိ ဖက္လုံးႏွင့္ ေခါင္းအုံး မီးေလာင္ရာ အိမ္ရွင္ႏွင့္ ရပ္ကြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မွဴး တုိ႔က ၀ုိင္း၀န္းၿငိမ္းသက္လုိက္ၾကရသည္။ 


Thursday, 10 April 2014

မိန္းကေလးေတြ ၀ိုင္း၀ိုင္း လည္ေနသူ ထံမွ ပီယေဆးေဖာ္နည္းေတာင္းၿပီး လူေသ မွ ပီယေဆး လုပ္သူ တစ္ဦး ႀကံဳေတြ႔ ခဲ့ရတဲ့ ေျခာက္ျခားဖြယ္ရာ ည



ေယာက္်ားေလး ပီယေဆး ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရ ကို ေကာင္းေကာင္း ရင္းႏွီးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ လူပ်ိဳေပါက္ အရြယ္ တုန္း က ပီယေဆး ဆိုတာကို လိုခ်င္လိုက္ တာ ေျပာ မေနနဲ႕ေတာ့..။ အတန္းထဲ မွာ ပါေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲ႕ ရည္စား ထည္လဲ တြဲႏိုင္ တဲ့ေကာင္ ဆိုရင္ ပီယေဆး ရွိတယ္လို႕ နာမည္ ၾကီးျပီ..။ 

အဲ့ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကလည္း မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ပီယေဆး ဘယ္က ရလဲ ဘယ္လိုလုပ္ရလဲ ဆိုျပီး ေအာက္က် ခံျပီး ေမးရေတာ့ တာေပါ့..။ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိ သေလာက္ ဆိုရင္ ပီယေဆး ကို ေဖာ္နည္း ၈ မ်ိဳးေလာက္ရွိမယ္ ထင္ပါတယ္..။ 

Tuesday, 1 April 2014

သားသတ္ရုံ အ၀ ၌ ဒူးေထာက္ ငိုေၾကြး အသနား ခံေသာ ႏြားၾကီး အား တရုတ္ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထံသို႔ လႊဲအပ္

 သားသတ္ရုံအ၀၌ ဒူးေထာက္ငိုေၾကြး အသနားခံေသာ ႏြားၾကီးအား တရုတ္ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထံသို႔ လႊဲအပ္

Monday, March 31, 2014

မယံုမရွိနဲ႔ ဤအျဖစ္အပ်က္သည္ ေဟာင္ေကာင္၌ အမွန္တကယ္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ အလုပ္သမားတစ္စုက ႏြားၾကီးတစ္ေကာင္ကို သားသတ္ရုံကို ဆြဲေခၚလာခဲ့ရာ ၀င္ေပါက္၀အနားအေရာက္၌ သနားစရာ ႏြားၾကီးခမ်ာ ေရွ႕ေျခေထာက္ ၂ ေခ်ာင္းကို ညႊတ္၍ ဒူးေထာက္ခ်လိုက္သည္။ မ်က္ရည္မ်ား ျဖိဳင္ျဖိဳင္က်လာျပီး ေရွ႕ဆက္သြားခိုင္းလို႔လည္း မရေတာ့ေပ။
ႏြားတစ္ေကာင္က အသတ္ခံရေတာ့မည္ဆိုသည္ကို သားသတ္ရုံအထဲမွ မေရာက္ေသးခင္ မည္ကဲ့သို႔ သိပါသလဲ။ မ်က္ျမင္မ်ားကေတာ့ ေျပာမယံု ၾကံဳမွသိ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။
မစၥတာရႈးဆိုတဲ့ သားသတ္သမားၾကီးက `ဒီႏြားၾကီးရဲ႕ မ်က္လံုးမွာ ေၾကာက္ရြံ႕စိုးထိတ္မႈေတြနဲ႔ ငိုေၾကြးေနတာ ျမင္တဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္လည္း တုန္လႈပ္မိတယ္၊ ဒါကို ကြ်န္ေတာ္က က်န္တဲ့လူေတြကို ေခၚျပတယ္။ ျမင္သူတိုင္း အံၾသၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရွ႕ကို ဆက္သြားခိုင္းေတာ့ မလႈပ္မယွက္နဲ႔ ငိုျပီးရင္း ငိုေနေတာ့တာပဲ´ ဟုဆိုသည္။
အဆိုပါ သားသတ္ရုံပိုင္ရွင္ျဖစ္သူ ဘီလီေဖာင္းက `လူေတြက တိရစၧာေတြဟာ လူေတြလို မငိုတတ္ဘူး ထင္ၾကတာ၊ ဒါေပမယ့္ ဒီႏြားၾကီးက ငိုတာမွ ကေလးေလး တစ္ေယာက္အတိုင္းပဲ´ ဟု ေျပာသည္။ ထိုအျဖစ္အပ်က္အား လူ ၁၀ ေယာက္ေက်ာ္ ျမင္ခဲ့ရျပီး ျမင္သူတိုင္းကို စိတ္ထိခိုက္ေစခဲ့သည္။ ၎ႏြားၾကီးအား သတ္ျဖတ္ရန္ တာ၀န္က်သူ သားသတ္သမားမ်ားအဖို႔ ပို၍စိတ္ထိခိုက္ရျပီး မ်က္ရည္မ်ားပင္ က်ၾကေလသည္။
သားသတ္ရုံမွ အျခားအလုပ္သမားမ်ားလည္း အသနားခံေနသည့္ ႏြားၾကီးအား လာေရာက္ၾကည့္ရႈရာ လူမ်ား ျပည့္ၾကပ္သြားသည္ ဆိုသည္။ သားသတ္သမား ၃ဦးက ၎တို႔အေနႏွင့္ ဤႏြားၾကီးအား ဘယ္ေသာအခါမွ ေမ့ႏိုင္မည္မဟုတ္ဟု ေျပာသည္။
ႏြားၾကီးႏွင့္အတူ လူမ်ားပါ ငိုေၾကြးလွ်က္ရွိၾကရာ ယင္းႏြားၾကီးအား သတ္ျဖတ္ရန္အလို႔ငွာ မည္သူမွ် တတ္နိုင္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း အားလံုးက သေဘာေပါက္သိရွိသြားၾကျပီး ေနာက္ဆံုး၌ ယင္းႏြားၾကီးအား ေငြစု၍ ၀ယ္ယူျပီး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသို႔ လွဴဒါန္းခဲ့ၾကသည္။ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားက ႏြားၾကီးအား တစ္သက္တာလံုး ဂရုစိုက္ေပးၾက ေပမည္။
ထိုကဲ့သို႔ ၀ယ္ယူ၍ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသို႔ လွဴဒါန္းရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့ၾကျပီးေနာက္ အံအားသင့္ဖြယ္ရာ ေနာက္ထပ္အျဖစ္တစ္ခု ၾကံဳၾကရျပန္သည္။
`သူ႔ကို မသတ္ေတာ့ပါဘူးလို႔ ဂတိေပးလိုက္ေတာ့မွ ေခၚရာေနာက္ လိုက္ေတာ့တယ္´ဟု အလုပ္သမားတစ္ဦးက ေျပာသည္။
`ယံုမလားေတာ့ မသိဘူး။ ေျပာျပလို႔ ယုံခ်င္မွ ယံုလိမ့္မယ္၊ ဒါေပမယ့္ တကယ္ ျဖစ္ခဲ့တာ´ ဟု မစၥတာရႈးက ေျပာသည္။ ႏြားၾကီးသည္ သားသတ္သမားမ်ား၏ ဘ၀ႏွင့္ ခံယူခ်က္အား အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိိ ေျပာင္းလဲေပးႏိုင္ခဲ့သည္မွာ သံသယ ျဖစ္ဖြယ္ရာ မရွိ။
တိရစၧာန္မ်ားကို လူသားမ်ား၏ အသုံးခံသက္သက္အျဖစ္ မသတ္မွတ္ထိုက္။ ဇီ၀ေဗဒႏွင့္ တိရစၧာတို႔၏ စိတ္ခံစားမႈ၊ ခံစားႏိုင္စြမ္းကို နားလည္ျခင္းက အေရးၾကီးပါသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုအျဖစ္အပ်က္ကဲ့သို႔ လူသားႏွင့္ တိရိစၧာအၾကား ႏွလံုးသားခ်င္းဆက္သြယ္မႈကို လက္ေတြ႕ ျမင္ရျခင္းက ပိုမိုစြမ္းပကားထက္လွသည္။
Ref ; Conspiracy Watch
News Watch(ေစာင့္ၾကည့္သတင္းဂ်ာနယ္)

ဓမၼနဒီ

မယံုမရွိနဲ႔ ဤ အျဖစ္အပ်က္သည္ ေဟာင္ေကာ င္၌ အမွန္တကယ္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ အလုပ္သမား တစ္စု က ႏြားၾကီး တစ္ေကာင္ကို သားသတ္ရုံကို ဆြဲေခၚလာခဲ့ရာ ၀င္ေပါက္၀ အနားအေရာက္၌ သနား စရာ ႏြားၾကီး ခမ်ာ ေရွ႕ေျခေထာက္ ၂ ေခ်ာင္းကို ညႊတ္၍ ဒူးေထာက္ ခ်လိုက္သည္။ 

မ်က္ရည္မ်ား ျဖိဳင္ျဖိဳင္ က်လာျပီး ေရွ႕ဆက္ သြားခိုင္းလို႔လည္း မရေတာ့ေပ။ ႏြားတစ္ေကာင္ က အသတ္ ခံရေတာ့မည္ ဆိုသည္ကို သားသတ္ရုံ အထဲမွ မေရာက္ေသးခင္ မည္ကဲ့သို႔ သိပါသလဲ။ မ်က္ျမင္ မ်ား ကေတာ့ ေျပာ မယံု ၾကံဳမွသိ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။
 

Wednesday, 19 March 2014

အေခါင္း ကေန ခဏ ထ လို႔ ေရေတာင္းေသာက္ျပီး ျပန္ေသသူ

အေခါင္းကေန ခဏ ထလို႔ ေရေတာင္းေသာက္ျပီး ျပန္ေသသူ 

ဘရာဇီးႏိုင္ငံမွာ တကယ္ ျဖစ္သြားတဲ့ ျဖစ္ရပ္ ျဖစ္ပါ တယ္။ ေသဆံုးျပီး သြားတဲ့ ကေလးငယ္ကို အေခါင္းသြင္းခါနီး အခ်ိန္ ရုတ္တရက္ ေရ ထေတာင္းေသာက္ျပီး ခ်က္ခ်င္း ျပန္လဲွေလ်ာင္း ေသဆံုးခဲ့ ပါတယ္။ 

သကၠရာဇ္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ဇြန္လဆန္းက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ Kelvin Santos  လို႔ အမည္ရတဲ့ ၂ ႏွစ္အရြယ္ ကေလးငယ္ဟာ ႏွလံုး အသက္ရွု ရပ္ျပီး ေသဆံုးတယ္လို႔ေဆးရံုက ဆရာဝန္မ်ားက အတည္ျပဳလုိက္ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ရက္ပိုင္း အတြင္း သျဂၤဳလ္ရန္ စီစဥ္ျပီး အုတ္ဂူသြင္းခါနီးခ်ိန္ အေခါင္းကေန ရုတ္တရက္ ထလို႔ "အေဖ ေရေသာက္ခ်င္တယ္" လို႔ ထ ေရရြတ္ပါတယ္။ ျမင္ေနရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က လူအားလံုး အလန္႔တၾကား ေအာ္ဟစ္ ၾကျပီး ထြက္ေျပးသူက ေျပး ပါတယ္။ 

ဒါနဲ႔ ျပန္လွဲေလ်ာင္း သြားတဲ့ ကေလးငယ္ကို အေဖ ျဖစ္သူ က ေပြ႔ ဖက္ျပီး ေဆးရံုကို ေနာက္တစ္ခါ ျပန္သြား ပါတယ္။ ေဆး ရံုမွာ ေနာက္ တစ္ခါ ေသခ်ာ စစ္ေဆးေပမယ့္ အသက္ရွင္တဲ့ လကၡဏာ လံုးဝ မေတြ႔ ပါဘူး။ ေသတုန္းကလည္း ႏွလံုး အသက္ရွဴ ရပ္လို႔ ေသဆံုးတယ္လို႔ အတည္ျပဳထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ သုိ႔ေပမယ့္ အေခါင္း ကေန ရုတ္တရက္ ျပန္ထ လို႔ စကားျပန္ေျပာတာကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ မစစ္ေဆး မေဖာ္ထုတ္ ႏိုင္ေသး ပါဘူး။ 

အသက္ရွဴရပ္ျပီး ေသတယ္လုိ႔ အတည္ျပဳထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္က မီးသျဂိဳလ္ခါနီး၊ အေခါင္းသြင္း ခါနီး ျပန္ အသက္ရွင္လာတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြေတာ့ မ်ားစြာ ရွိပါတယ္။ သုိ႔ေပမယ့္ Kelvin Santos လို႔ အမည္ရတဲ့ ကေလးငယ္ ကေတာ့ အေဖ့ထံ ေရတစ္ခြက္ ေတာင္းဆုိျပီး တကယ္ အျပီး ေသဆံုး ခဲ့ ပါတယ္။
.
Ref: dailymail
ေအာင္ခမ္း (ရိုးရာေလး)

http://www.yoyarlay.com/health/health-article/40324-boy-wake-from-caffin-for-water-and-died

.

ဘရာဇီးႏိုင္ငံမွာ တကယ္ ျဖစ္သြားတဲ့ ျဖစ္ရပ္ ျဖစ္ပါ တယ္။ ေသဆံုးျပီး သြားတဲ့ ကေလးငယ္ကို အေခါင္းသြင္းခါနီး အခ်ိန္ ရုတ္တရက္ ေရ ထေတာင္းေသာက္ျပီး ခ်က္ခ်င္း ျပန္လဲွေလ်ာင္း ေသဆံုးခဲ့ ပါတယ္။

သကၠရာဇ္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ဇြန္လဆန္းက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ Kelvin Santos လို႔ အမည္ရတဲ့ ၂ ႏွစ္အရြယ္ ကေလးငယ္ဟာ ႏွလံုး အသက္ရွု ရပ္ျပီး ေသဆံုးတယ္လို႔ေဆးရံုက ဆရာဝန္မ်ားက အတည္ျပဳလုိက္ ပါတယ္။ 


Sunday, 9 March 2014

ေသြးစုပ္ ဖုတ္ေကာင္ (Vampires) ေတြ တစ္ကယ္ပဲ ရွိသလား

Pay Hmya WaiYu's photo.

အသက္ (၁၆) ႏွစ္အရြယ္ တရုတ္ႏိုင္ငံက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္မွာ ေသြးစုပ္ဖုတ္ေကာင္ ေတြရဲ႕ အစြယ္ပံုစံေလး ေပါက္လာခဲ့ပါတယ္…၊ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ အေမျဖစ္သူက ဆရာ၀န္ဆီ ကို ေခၚ သြားျပခဲ့ပါတယ္..။ 

ဒီကေလးရဲ႕ပံုစံဟာ အခုဆို ေမြးစက ပံုစံနဲ႕အေတာ့ကို ကြာေနပါၿပီ..။ ေမြးေမြးခ်င္းမွာပဲ.၊ အေမ ျဖစ္သူက ကေလးရဲ႕ ကိုယ္ေပၚက အေမႊးအမွ်င္ေတြကို သတိထားမိခဲ့ပါတယ္..။ ဒါကို သတိမထားခဲ့ပဲ အခ်ိန္တန္ ရင္ ေပ်ာက္သြားမွာပဲလို႕ ေတြးထားခဲ့ပါတယ္..။ 

Thursday, 6 March 2014

မေကာင္း ဆိုး၀ါးေတြ အေၾကာင္းေျပာၿပီး ကေလးေတြ ပါတဲ႔ ကားကို သမုဒၵရာထဲ ထိုးေမာင္းခဲ႔တဲ႔ မိခင္




ကိုယ္၀န္ေဆာင္ မိခင္တစ္ဦးဟာ သူ႔ရဲ႕ ကေလး ၃ ေယာက္ ပါတဲ႔ Honda Odyssey ကားကို အတၱလႏၱိတ္ သမုဒၵရာထဲ ထိုးေမာင္းခဲ႔ပါတယ္။ သူမဟာ မေကာင္းဆိုး၀ါးေတြ အေၾကာင္းေျပာခဲ႔တာ မွန္ေပမဲ႔ ရဲေတြ စစ္ေဆးၾကည္႕ေတာ႔လည္း အေကာင္းအတိုင္း ပါပဲလို႔ အာဏာပိုင္ေတြက ေမလ ၅ရက္ေန႔မွာ ေျပာခဲ႔ ပါတယ္။

Honda Odyssey အနက္ေရာင္ကားဟာ လႈိင္းလံုးေတြၾကား ျမႈပ္ေတာ႔မွာမို႔ အသက္ ၉ႏွစ္နဲ႔ ၁၀ႏွစ္႐ွိတဲ႔ ကေလးႏွစ္ေယာက္ဟာ သူ႕တို႔အသက္႐ွင္ေရးအတြက္ ႀကိဳးစားခဲ႔ၾကတယ္ လို႔ ေၾကာက္႐ြံ႕ထိတ္လန္႔ခဲ႔ ရတဲ႔ ေဘးကျမင္သူေတြက ေျပာပါတယ္။


Monday, 3 March 2014

သမၺဳေဒၶ မေၾကာက္ေသာ သရဲ


သမၺဳေဒၶ မေၾကာက္ေသာ သရဲ
၁၃၅၀ ခုႏွစ္ခန္႔က ျဖစ္ပါသည္။ ယၡဳရန္ကုန္တိုင္း ေရႊျပည္သာျမိဳ႕(၆) ၁၃ ရပ္ကြက္မွ ေဒၚတင္တစ္ေယာက္ -----ျမိဳ႕ ေဆးရံုၾကီး၏ အေရးေပၚခန္း တြင္ေရာက္လ်က္ ရွိသည္၊ ေရာဂါက

အမ်ိဳးသမီးမ်ားတြင္ အျဖစ္မ်ားေသာ သားအိမ္ထဲ အက်ိတ္အလံုးတည္ျခင္း၊ ေရာဂါတစ္္ခုပင္။
စိုးရိမ္ရသည့္အတြက္ အျမန္ခြဲစိတ္ရမည္ဟု ဆိုကာအေရးေပၚအခန္းထဲ ထည့္ထားျခင္းပင္။ တစ္ခုခက္ေနသည္မွာ ေဒၚတင္မွာရွိေနေသာ ေသြးတိုးေရာဂါပင္။
၎ေရာဂါကိုအရင္သက္သာေအာင္ ေဆးစားျပီးေစာင့္ေနရသည္က ႏွစ္ရက္သံုးရက္ၾကာ သြားသည္။ အေရးေပၚခန္းျဖစ္သည့္ အတြက္ေစာင့္ေပးေသာညီမမွာ
လည္းအထဲ၀င္ခြင့္မရ အျခားေနရာမွသာေစာင့္ရရွာသည္။
ညေရာက္လာသည္ႏွင့္ေၾကာက္စိတ္ ကအလိုလို၀င္လာသည္ အားကိုးျပဳစရာ ရွာၾကည့္ေတာ့ အခန္းထဲတြင္ ဘာသာျခားကုလားအမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးကိုသာေတြ႔
ရသည္၊ ဘာသာေရာ လူမ်ိဳးပါမတူသျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္စကားမေျပာျဖစ္ သံုးရက္ေျမာက္ေန႔ မနက္တြင္မေတာ့ ထိုဘာသာျခား အမ်ိဳးသမီးထံမွ ငိုရွိက္သံသဲ့သဲ့
ထြက္လာေတာ့ ေဒၚတင္တစ္ေယာက္မေနနိင္ေတာ့ မိန္းမခ်င္းကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ျဖင့္ သြားေ၇ာက္ေမးျမန္းမိသည္။
“ေၾသာ္-ဒီကညီမ ကၽြန္မဘာမ်ား အကူအညီေပးရမလည္းဟင္” သူက“က်ြန္မကို ကယ္နိင္ရင္ကယ္ပါရွင္ က်မေနရမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး” ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္
ေဒၚတင္ဖက္သို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာ ဘာသာျခားအမ်ိဳးသမီးမ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္ရသည္ႏွင့္ ေဒၚတင္တေယာက္ ထိတ္ခနဲျဖစ္သြားခါ ထရပ္မိေတာ့သည္
ထရပ္မည္ဆိုလည္း ရပ္စရာပင္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဆင္းရက္ပင္ရျပီျဖစ္၍ က်န္းမာစျဖစ္ေနေသာ ဘာသာျခားအမ်ိဳးသမီးမွာ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ၀၀
ျဖိဳးျဖိဳး ေတြ႔ရေသာ္လည္း ယခုမနက္တြင္ကာ အသားအေရမ်ားမွာ ယူပစ္လိုက္သကဲ့သို႔ တကိုယ္လံုး အရိုးေပၚအေရတင္သာက်န္ရွာေလေတာ့သည္၊
ပါးေခ်ာင္ၾကီးက်ျပီး မ်က္တြင္ၾကီးခ်ိဳင့္ေနသည္မွာ ေၾကာက္တက္သူဆိုလွ်င္ လိပ္ျပာလြင့္ေလာက္ေပသည္။ သို႔ေသာ္ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔ လက္သံုးကရုဏာတရား
က အေၾကာက္တရားကိုလႊမ္းမိုးသြားသျဖင့္ ခုတင္ေဘးတြင္ တင္ပလႊဲထိုင္ေနရင္းက ထိုအမ်ိဳးသမီး၏လက္ကိုဆုပ္ကာ အားေပးလိုက္မိသည္။
"ညီမရယ္ အားငယ္စရာေတြမေျပာပါနဲ႕၊ ဆရာ၀န္ၾကီးကေတာင္ ညီမကိုဆင္းရက္ရျပီလို႕ ေျပာသြားတယ္မဟုတ္လား၊ ညီမ ဘာမွျဖစ္စရာမရွိပါဘူး" 
"ညီမေနရဖို႕အခ်ိန္သိပ္မရွိပါဘူး၊အစ္မကိုပဲမွာခ်င္တာမွာခဲ့ပါရေစ၊ ေန႕ခင္းညီမအိမ္ကလူေတြလာတဲ့အခါ တစ္ခုေလာက္ေျပာေပးပါ"
"ေျပာေလညီမ ဘာေျပာရမလဲ"
"ညီမစုထားတဲ့ေငြေၾကးအခ်ိဳ႕ကိုကုသိုလ္ျပဳျပီး ညီမကိုအမွ်ေပးၾကပါလို႕"
"ညီမက ဗုဒၶဘာသာလား"
"ဗုဒၶဘာသာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ကုသိုလ္ျပဳအမွ်ေ၀တဲ့အခါမွာေတာ့ ဗုဒၶဘာသာအတိုင္းသာျပဳေပးပါလို႕ ေျပာေပးပါ"
"ေအးေအး-ေအးေအး ေျပာေပးပါ့မယ္ကြယ္"
ထိုအခါ ေဒၚတင္တစ္ေယာက္ ပ်ဥ္းမနားမွ ကုလားသူေဌးၾကီးတစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို သြားအမွတ္ရမိသည္။၄င္းသူေဌးၾကီးမွာ သမီးေလးတစ္ေယာက္သာ
ရွိရာ လင္မယားႏွစ္ေယာက္လုံး ငုံထားမတတ္ ခ်စ္ၾကသည္။
တစ္ေန႕တြင္ သမီးငယ္ေလးမွာ ရုတ္တရက္ ေရာဂါတစ္ခုျဖင့္ဆုံးပါးသြားေတာ့ရာ သူေဌးၾကီးတို႕ လင္မယားမွာ ေဆာက္တည္ရာမရျဖစ္ေအာင္ခံစားၾကရရွာ
သည္။မကြ်တ္ရွာေသာသမီးေလးမွာ ေသျပီးေနာက္တစ္ရက္မွာပင္ သူေနေသာအခန္းထဲမွ ခ်ိဳးခ်ိဳးခြ်တ္ခြ်တ္ အသံေပးျခင္း၊ မိဘႏွစ္ပါးသာရွိေနေသာအခါတို႕တြင္
"ဒယ္ဒီနဲ႕မာမီ သမီးကို အ၀တ္အစားေတြေပးပါ" ဟူေသာ အသံကေလးကို ညတိုင္းၾကားေနရသျဖင့္ သူတို႕ဘာသာထုံးစံအတိုင္း ျပဳလုပ္ေပးေသာ္လည္း သမီးင
ငယ္ေလးအသံက ေပ်ာက္ပ်က္မသြားေပ။
သုိ႕ျဖင့္ မိဘႏွစ္ပါးမွာ ၾကံရာမရျဖစ္ေနစဥ္ သစ္လုပ္သားထဲမွ ဗုဒၶဘာသာတစ္ေယာက္ကို ဖြင့္ဟတိုင္ပင္ျပီး ဗုဒၶဘာသာနည္းအတိုင္း ရဟန္းသံဃာမ်ားပင့္ကာ
ဆြမ္း၊ သကၤန္းမ်ားလွဴျပီး အမွ်ေပးေသာအခါမွ ညတိုင္းၾကားေနရေသာ သမီးငယ္ေလး၏ အသံမွာေပ်ာက္သြားခဲ့ပါသည္။ ထိုမွေနာက္ သူေဌးၾကီးတို႕ လင္မယား
ႏွစ္ေယာက္မွာလည္း ဗုဒၶဘာသာအျဖစ္သို႕ ကူးေျပာင္းေရာက္ရွိလာခဲ့ပါေတာ့သည္။
ယခုအမ်ိဳးသမီးလဲထိုကဲ့သို႕ပင္ သေဘာေပါက္ထားေသာေၾကာင့္ ယခုလိုေျပာခိုင္းျခင္း ျဖစ္လိမ့္မည္ဟူ၍ နားလည္ထားလိုက္ပါသည္။
"အစ္မကိုလဲ ကိုယ့္အစ္မအရင္းလိုသေဘာထားျပီး တစ္ခုသတိေပးခဲ့ပါရေစ"
"ရွင္-ေၾသာ္-ေျပာေလ ညီမ၊ ေျပာပါ"
ကိုယ့္အေတြးႏွင့္ကိုယ္ လြင့္ေျမာေနေသာအခ်ိန္မို႕ ေဒၚတင္ထံမွ အာေမၮိတ္သံတစ္ခု ထြက္သြားသည္။
"အစ္မ-ညီမ အခုေသရမယ္ဆိုတာ တျခားေၾကာင့္မဟုတ္ဘူး၊ လူေတြရဲ႕ သာမန္မ်က္စိနဲ႕မျမင္ရႏိုင္တဲ့ မေကာင္းဆိုး၀ါးေတြေၾကာင့္ပဲ၊အစ္မလဲ ကိုယ့္ဘာသာ
နည္းနဲ႕ကိုယ္ မေကာင္းဆိုး၀ါး ေဘးကလြတ္ေအာင္ အကာအကြယ္လုပ္ထားပါ"
"ညီမ ကိုမေန႕ညက (၁၂) နာရီေလာက္မွာ အလြန္ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ ေခါင္းျပတ္ၾကီး ဆယ္လုံး၀ိုင္းျပီးလိုက္ၾကတယ္၊ ပထမေတာ့ကိုယ့္ဘာသာနည္း
နဲ႕ ၾကိဳးစားျပီးကာကြယ္ၾကည့္ေသးတယ္၊ ဘယ္လိုမွမရဘူး၊ မရတဲ့အဆုံးမွာေတာ့ သူလိုကိုယ္လိုပဲ ထြက္ေျပးရေတာ့တာေပါ့"
"ဒါေပမယ့္ မလြတ္ပါဘူးအစ္မရယ္၊ေနာက္ေတာ့ ညီမရဲ႕ ေဟာဒီလက္မေလးကို ေခါင္းျပတ္တစ္လုံးက ကိုက္မိသြားတယ္၊ ဒီမွာေသခ်ာၾကည့္ပါ အစ္မ"
ေဒၚတင္တစ္ေယာက္ မယုံတစ္၀က္ယုံတစ္၀က္မ်က္ႏွာျဖင့္ ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ သြားကိုက္ရာေလးျဖင့္ ေသြးေျခဥေနေသာ လက္မေလးကို ေသေသ
ခ်ာခ်ာ ျမင္လိုက္ရသည္။
"ဘုရား-ဘုရား ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္ကုန္ၾကပါလိမ့္" အထိတ္တလန္႕ျဖင့္ ဘုရားကိုပင္ စိတ္ထဲမွာ တ, လိုက္မိသည္။
"ညီမရဲ႕ လက္ကိုအကိုက္ခံလိုက္ရကတည္းက ညီမမွာရွိတဲ့ အားေတြ နည္းနည္းမွမက်န္ေအာင္ ထုတ္ယူပစ္သလိုခံစားလိုက္ရတယ္၊ လူလဲအ၀တ္ပုံၾကီးလို 
ေခြက်သြားတယ္၊အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ မည္းမည္းအေကာင္ၾကီးတစ္ေကာင္က ညီမကို ဟိုး ေကာင္းကင္အျမင့္ၾကီးထိ ဖမ္းေခၚသြားျပီးမွ ေအာက္ေျမေပၚကို ျပန္လႊတ္ခ်
ပစ္လုိက္တယ္၊ အခုေတာ့ညီမ အဲ့ဒီဒဏ္နဲ႕ပဲေသရေတာ့မွာပါ၊ ကဲပကဲ- အစ္မလဲ အစ္မေနရာသြားျပီး ကိုယ့္အကာအကြယ္နဲ႕ကိုယ္ေနပါေတာ့"
ထိုသို႕ေျပာဆိုျပီးသည္ႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးက ေစာင္ကို ေခါင္းျမီးျခံဳသြားသျဖင့္ ေဒၚတင္တစ္ေယာက္ ဘာမွဆက္မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘဲ မိမိခုတင္သို႕ျပန္ခဲ့ရေတာ့
သည္။ထိုအခ်ိန္မွာပင္ လူနာေစာင့္တာ၀န္က်ေနေသာ ေဒၚတင္၏ညီမအငယ္ဆုံး အခန္းထဲ စားစာရာအခ်ိဳ႕ႏွင့္အတူ၀င္လာသည္။
"အစ္မေရ-ကြ်န္မ ဆရာ၀န္ၾကီးနဲ႕ေတြ႕လာတယ္၊ ဆရာ၀န္ၾကီးကေျပာတယ္၊ ေသြးတိုးေရာဂါ၊ စိတ္ခ်ရမွခြဲမွာဆိုေတာ့ ေနာက္သုံးရက္ေလာက္ေစာင့္ရဦး
မယ္တဲ့၊ အဲ့ဒီေတာ့ ခြဲစိတ္မယ့္ရက္မွပဲ ညီမလာေတာ့မယ္၊ ဒီၾကားထဲေတာ့ ေဆးရုံေရွ႕က ထမင္းဆိုင္မွာပဲ အစ္မဘာသာၾကည့္စားေပေတာ့၊ ဆိုင္ကိုလဲမွာထားပါ
တယ္၊အစ္မ လာမစားႏိုင္ရင္ အခန္းထဲထိ လာပို႕ပါလို႕၊ ကဲ-ကြ်န္မျပန္ေတာ့မယ္၊ အိမ္မွာ ကေလးေတြခ်ည္းဆိုေတာ့ စိတ္မခ်ရဘူး၊ အစ္မေရာဘာမွာခ်င္ေသး
လဲ"
ေစာင့္ေပးေနေသာ ညီမက ျပန္သြားေတာ့မည္ဆိုေတာ့လဲ အားငယ္စိတ္က အလိုလို၀င္လာသည္။ သူ႕ကိုယ္သူေသမည္ဟု ေျပာေနေသာ အမိ်ဳးသမီးကို 
လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေစာင္ေခါင္းျမီးျခံဳလ်က္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္စြာေတြ႕ရေသာေၾကာင့္ ေသမ်ားသြားျပီလားဟူေသာ အေတြးႏွင့္အတူ ခႏၶာကိုယ္မွာ ဆတ္
ကနဲ တစ္ခ်က္တုန္သြားသည္ကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိထားမိလိုက္သည္။
အၾကီးဆုံးအစ္မတစ္ေယာက္က အငယ္ဆုံးညီမတစ္ေယာက္ကို ငါေၾကာက္လို႕မျပန္ပါနဲ႕ဟူေသာစကားကိုလဲ ေျပာရမွာ ရွက္ေနသျဖင့္ ဘာမွမေျပာမိ။
"ကဲပါေလ ျပန္ခ်င္ျပန္ပါ၊ အစ္မအတြက္ဘာမွပူစရာ မရွိပါဘူး၊ မွာစရာလဲမရွိပါဘူး"
ေဒၚတင္၏စကားဆုံးသည္ႏွင့္ ညီမျဖစ္သူမွာသိမ္းစရာရွိေသာ ပစၥည္းတခ်ိဳ႕ကို သိမ္းဆည္း၍ ေဆးရုံ၀င္းထဲမွ ထြက္ခြာသြားပါေတာ့သည္။ ဟိုေတြးဒီေတြး
ျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္သြားရာ ေန႕လယ္ (၁၁) နာရီခန္႕အခ်ိန္မွာပင္ ဘာသာျခား အမ်ိဳးသမီး၏ ေဆြမ်ိဳးမ်ားျဖစ္ဟန္တူေသာ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ေယာက္်ားတစ္
ေယာက္တို႕၀င္လာသည္ကို ေတြ႕လုိက္ရသည္။
တစ္ခဏအၾကာမွာပင္ ထိုအမ်ိဳးသမီးခုတင္မွ စူးစူး၀ါး၀ါး ေအာ္ဟစ္ငိုယိုသံတစ္သံကို ၾကားလုိက္ရသည္။
"အမယ္ေလးသမီးရဲ႕ အျဖစ္ဆုိးလွခ်ည္လား၊ ေဆးရုံကဆင္းခြင့္ရျပီးကာမွ ဘယ္လိုအျဖစ္ဆုိးနဲ႕ၾကံဳရတာလဲကြယ့္၊ ဟဲ့ဟဲ့"
ငိုယိုသံကိုေထာက္ဆၾကည့္လိုက္လွ်င္ ထိုအမ်ိဳးသမီး ေသဆုံးသည္မွာေသခ်ာေနေပျပီ။ ၄င္း မွာထားေသာ စကားမ်ားကို သတိရလိုက္မိသည္ႏွင့္ ေၾကာက္
စိတ္ေၾကာင့္ ၾကက္သီးမ်ား တဖ်န္ဖ်န္း ထသြားရင္းျဖင့္ပင္။ ထုိအမ်ိဳးသမိ၏ီး ၏ မွာထားခ်က္မ်ားကို သြား၍ေျပာလုိက္ရေသးသည္။ သူတို႕တစ္ေတြက မယုံသလို
ယုံသလို မ်က္ႏွာေပးေတြႏွင့္ၾကည့္ေနၾကသျဖင့္ ယုံတာ၊ မယုံတာ သူတို႕အလုပ္၊ မွာထားခဲ့သည့္အတိုင္းေျပာရမွာ ငါ့အလုပ္ဟု သေဘာထားျပီး ေျပာျပီးသည္ႏွင့္
ကိုယ့္ေနရာကို ေအးေအးေဆးေဆး ျပန္လာခဲ့လိုက္သည္။
ဘာသာျခားအမ်ိဳးသမီး၏ အေလာင္းကို ပိတ္ျဖဴအုပ္ျပီး ထုတ္ယူသြားသည္ႏွင့္ ျမင္ကြင္းက ေဒၚတင္၏မ်က္စိထဲတြင္ေဖ်ာက္မရႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနရသည္။ည
မိုးခ်ဳပ္လာသည္ႏွင့္ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္တို႕က တျဖည္းျဖည္းမ်ားလာသည္။ က်န္လူနာခန္းမ်ားႏွင့္ အေရးေပၚခန္းမွာ ဘာမွေ၀းသည္ေတာ့မဟုတ္။
စကားက်ယ္က်ယ္ေျပာလွ်င္ပင္ ၾကားႏိုင္ေလာက္ေသာ အေနအထားရွိသည္။ေခ်ာက္ခ်ားေသာ စိတ္ကို ေျဖေဖ်ာက္ရင္အလို႕ငွာ တျခားအခန္းမွ လူနာမ်ား
ကို သြားေရာက္စကားေျပာရင္းျဖင့္ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနလိုက္သည္။ သို႕ေသာ္ ည (၁၀) နာရီခန္႕ရွိေသာအခ်ိန္တြင္ကား အိပ္ခ်ိန္ေရာက္ေနျပီျဖစ္သျဖင့္ ကိုယ့္ေနရာ
ကိုယ္ အလိုက္တသိ ျပန္ေရရေတာ့သည္။
ဘာသာျခားအမ်ိဳးသမီးမွာခဲ့ေသာ "ညီမ အခုေသရမယ္ ဆိုတာတျခားေၾကာင့္မဟုတ္ဘူး၊ လူေတြရဲ႕ သာမန္မ်က္စိနဲ႕မျမင္ႏိုင္တဲ့မေကာင္းဆိုး၀ါးေတြ
ေၾကာင့္ပဲ" ဆိုသည့္စကားလုံးက ေဒၚတင္၏ စိတ္ႏွလုံးကို တစ္ညလုံးေခ်ာက္ခ်ားေစခဲ့သည္။ဟိုလူး ဒီလိွမ့္ျဖင့္ ည (၁၂) နာရီ ထိုးသြားခဲ့ေလျပီ။
ထိုအခ်ိန္မွာပင္ မိမိအခန္းဆီသို႕ တရွပ္ရွပ္ျဖင့္လာေနေသာ ေျခသံကို ၾကားလုိက္ရသ္ျဖင့္ ေခါင္းျမီးျခံဳထားေသာ ေစာင္ကို ဖယ္၍ ေသခ်ာစြာၾကည့္လုိက္ရာ
ဘာကိုမွ မေတြ႕ရ။
ခုတင္ေပၚတြင္ အသီးသီးအိပ္ေပ်ာ္ေနၾကေသာ လူနာမ်ားကိုလည္း မွန္ခန္းစည္းမွ အတိုင္းသားျမင္ေနရသည္။ ထူးျခားသည္က ေျခသံကိုၾကားေနရသည္။
ေျခသံပိုင္ရွင္ကို မေတြ႕ရျဖစ္ေနျခင္းပင္။ မိမိေနေသာ အေရးေပၚအခန္း၀၊ လူ၀င္တံခါးနားေရာက္ေတာ့ ေျခသံက ခဏေပ်ာက္သြားသည္။
လူ၀င္တံခါးကလည္းမွန္ကိုသာတပ္ထားသည္မို႕ အျပင္ဘက္ကို အထင္းသားျမင္ေနရပါသည္။ခဏအၾကာမွာပင္ လူ၀င္တံခါး ေရွ႕မိမိအခန္း၀တြင္ စုတ္
ျပတ္ေပေရေနေသာ လူတစ္ေယာက္ကိုေတြ႕လုိက္ရသည္။ ေအးစက္စက္ႏွင့္ ျဖဳဖပ္ျဖဴေရာ္ျဖစ္ေနေသာမ်က္ႏွာထားၾကီးကိုျမင္လုိက္ရသည္ႏွင့္ဘယ္လိုကဘယ္
လိုျဖစ္သြားသည္မသိ။
ေဒၚတင္၏ ညာဘက္လက္ညိွဳးက ထိုမေကာင္းဆိုး၀ါးရွိရာ တည့္တည့္ထိုးလ်က္ သမၺဳေဒၶဂါထာေတာ္ကို ႏွဳတ္တက္ရြရြရြတ္ဆို လ်က္ရိွပါေတာ့သည္။ ဂါ
တာတစ္ေခါက္မဆုံးမီမွာပင္ စိတ္ပ်က္ေသာအမူအရာႏွင့္ ျပန္ထြက္သြားသည္ကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ေတြ႕ေနရသည္။
မိမိ၏ျမင္ကြင္းမွ ကြယ္ေပ်ာက္သြားသည္ႏွင့္ ဂါထာကို အရြပ္ရပ္ျပီး ေနခင္းကမွ ေသဆုံးသြားေသာ ဘာသာျခားအမ်ိဳးသမီး၏ ခုတင္ကိုလွမ္းၾကည့္လုိက္မိ
ေသးသည္။ ထိုအမ်ိဳးသမီး၏မွာၾကားခဲ့ေသာစကားတို႕မွာ ေသခါနီး ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားထင္မိ ထင္ရာေျပာခဲ့ျခင္းမဟုတ္သည္မွာေတာ့ ေသခ်ာေနသည္။
မေကာင္းဆိုး၀ါးကို မိမိကိုယ္တိုင္ ေတြ႕လုိက္ရျပီမဟုတ္ပါလား။ ဘာမွေတာ့ သိပ္ၾကာလိုက္သည္ မထင္ရ။ ေစာေစာက လူ၀င္တံခါးမွပင္အျဖဴေရာင္အ
၀တ္စသဏၭာန္ကို ေတြ႕လုိက္ရသလို ရွိသျဖင့္ ေသေသခ်ာခ်ာစိုက္ၾကည့္လုိက္မိသည္။ ေသခ်ာသြားေလျပီ။
"မေသခင္ ကိုယ့္ဘာသာ သရဏဂုံတင္ထားျပီး စြဲျမဲေနဖို႕ပဲ အေရးၾကီးတယ္၊ ေသျပီးမွ သရဏဂုံတင္ေနလို႕ကေတာ့ ေသသြားသူအတြက္ ဘာမွအက်ိဳးမရွိ
ဘူး၊ က်န္ရစ္တဲ့ မိသားစုအတြက္ပဲ အက်ိဳးရွိတယ္" ဟူေသာ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ား၏ အဆုံးအမကို သတိရသည္ႏွင့္ ေဒၚတင္တစ္ေယာက္အခ်ည္းအႏွီးျဖစ္ေသာ
ရုန္းကန္ေနသည့္အလုပ္ကိုရပ္လိုက္ကာ-
ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ၊
ျမတ္စြာဘုရားကို ကိုးကြယ္ရာဟူ၍ ဆည္းကပ္ပါ၏။
ဓမၼံ သရဏံ ဂစာၦမိ၊
တရားေတာ္ျမတ္ကို ကိုးကြယ္ရာဟူ၍ ဆည္းကပ္ပါ၏။
သံဃံ သရဏံ ဂစာၦမိ၊
သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္တို႕ကို ကိုးကြယ္ရာဟူ၍ ဆည္းကပ္ပါ၏ဟူ၍ ေနာက္ဆုံးေဆာက္တည္ေနျခင္းအေနျဖင့္ အာရုံရရြတ္ဆိုေဆာက္တည္လိုက္ရာ သရဏဂုံအဆုံးမွာပင္ သရဏဂုံသုံးပါ၏

အစြမ္းသတၱိကို ကိုယ္ေတြ႕ၾကံဳလိုက္ရေသာ ေဒၚတင္ကေတာ့ တျခားဘာကိုမွ အာရုံမထားႏိုင္ေတာ့ဘဲ သရဏဂုံသုံးပါး
ကိုသာ ဆက္တိုက္ရြတ္ဖတ္သရဇၥ်ာယ္ေနေတာ့ရာ မည္မွ်ေလာက္ၾကာသြားသည္ မသိေတာ့။
တာ၀န္က် သူနာျပဳေလးမ်ားႏွင့္ တျခားအခန္းမွ လူနာမ်ားအခန္းထဲ၀င္လာျပီး ၀ိုင္း၀န္းေမးျမန္းျပဳစုေတာ့မွပင္ အရြတ္ရပ္ႏိုင္ပါေတာ့သည္။ေဘးကလူ
မ်ားကေတာ့ တျခားဘာကိုမွမျမင္လုိက္ၾက။ သရဏဂုံသုံးပါးကို ပက္လက္ၾကီးလွန္၊ လက္အုပ္ခ်ီျပီး အသံက်ယ္ ၾကီးျဖင့္ ဆက္တုိက္ရြတ္ဖတ္ေနေသာေၾကာင့္
သာ အထူးအဆန္း ျဖစ္ျပီး ၀င္ေရာက္ေမးျမန္းၾကျခင္းျဖစ္သည္။
ထိုရက္မွေနာက္တြင္ကား ၄င္းအခန္းထဲတြင္ မေကာင္းဆိုး၀ါး အႏၱရာယ္ လုံး၀ကင္းရွင္းသြားေၾကာင္း၊ သူကိုယ္တိုင္လည္း ခြဲစိတ္ျပီးသည္အထိေနခဲ့
ေသာ္လည္း ဘာအေႏွာင့္အယွက္မွ ထပ္မေတြ႕ေတာ့ေၾကာင္းကို ၀မ္းသာအားရ ေျပာျပခဲ့ပါသညါ။ စာရႈသူအေပါင္းလည္း သရဏဂုံအစြမ္းျဖင့္ မေကာင္းဆိုး၀ါး
အႏၱရာယ္မွကင္းေ၀းၾကပါေစေသာ္/

(အရွင္ဇ၀နေရးေသာ သရဏဂံုအစြမ္းစာအုပ္မွေဖၚျပသည္)
(၀ိဇၨာစရဏသမၸေတာ)



Credit-buddhaworld

၁၃၅၀ ခုႏွစ္ခန္႔က ျဖစ္ပါသည္။ ယၡဳရန္ကုန္တိုင္း ေရႊျပည္သာျမိဳ႕(၆) ၁၃ ရပ္ကြက္မွ ေဒၚတင္ တစ္ေယာက္ -----ျမိဳ႕ ေဆးရံုၾကီး၏ အေရးေပၚခန္း တြင္ေရာက္လ်က္ ရွိသည္၊ ေရာဂါက အမ်ိဳးသမီးမ်ား တြင္ အျဖစ္ မ်ားေသာ သားအိမ္ထဲ အက်ိတ္အလံုး တည္ျခင္း၊ ေရာဂါတစ္္ခုပင္။

စိုးရိမ္ရသည ့္အတြက္ အျမန္ခြဲစိတ္ရမည ္ဟု ဆိုကာအေရးေပၚအခန္းထဲ ထည့္ထားျခင္းပင္။ တစ္ခု ခက္ေနသည္မွာ ေဒၚတင္မွာရွိေနေသာ ေသြးတိုးေရာဂါပင္။

၎ေရာဂါကို အရင္သက္ သာေအာင္ ေဆး စားျပီးေစာင့္ေနရသည္ က ႏွစ္ရက္သံုးရက္ၾကာ သြားသည္။ အေရးေပၚခန္းျဖစ္သည့္ အတြက္ ေစာင့္ေပးေသာ ညီမမွာ လည္းအထဲ၀င္ခြင့္မရ အျခားေနရာမွ သာ ေစာင့္ ရရွာသည္။

Tuesday, 25 February 2014

ခိုင္မာတဲ့ ခံယူခ်က္ နဲ႔ မဂၤလာပြဲႏႊဲ ၿပီး ေရႊလက္ တြဲေတာ့မယ့္ လိင္တူ ခ်စ္သူ စုံတြဲ

ကိုတင္ကိုကို (ေရွ႕)နဲ႔ ကိုမ်ဳိးမင္းထက္ (ေနာက္) တို႔ကို ေနအိမ္မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေတြ႕ရစဥ္။ ဘူးသီး/ျမန္မာတိုင္း(မ္)











ညေနခင္း ႐ုံးဆင္း  လို႔ သူတို႔ရဲ႕ထရံကာ၊ သြပ္မိုး ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလး ကို အရင္ဆုံး ျပန္ေရာက္တဲ့
သူက မီးဖိုေခ်ာင္ မွာ ထမင္းဟင္းခ်က္တဲ့ တာ၀န္ကို ယူရပါတယ္။

ႏွစ္ေယာက္ စလုံး ႐ုံးမွာ သိပ္ကို ပင္ပန္းလာၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ ခ်က္ျပဳတ္မေနေတာ့ ဘဲ နီးရာဆိုင္မွာပဲ
ေျပးၿပီး ညစာစားၾကပါတယ္။

ဒါဟာ လိင္တူ ခ်င္း သံေယာဇဥ္ျဖစ္မိၾကၿပီး သာမန္စုံတြဲေတြ လိုပဲ ႏွစ္ေယာက္ တစ္ဘ၀ ထူေထာင္
ထားၾကတဲ့ ကိုတင္ကိုကိုနဲ႔ ကိုမ်ဳိးမင္းထက္ တို႔ စုံတြဲရဲ႕ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့ ေန႔စဥ္ ျဖတ္သန္းမႈပံုစံပဲ
ျဖစ္ပါတယ္။



Wednesday, 5 February 2014

အိပ္ေနစဥ္ ငရဲက်သည့္ ခံစားခ်က္- Old Hag' Syndrome


အိပ္ေနစဥ္ ငရဲက်သည့္ ခံစားခ်က္- Old Hag' Syndrome

Old Hag' Syndrome လို႔ေခၚပါတယ္။ 'sleep paralysis' လို႔လည္း အမည္ ရတဲ့ ခံစားခ်က္ တစ္ခုပါ။ 

ညသန္းေခါင္ သုိ႔မဟုတ္ အခ်ိန္တစ္ခုခုမွ ရုတ္တရက္လန္႔ႏိုးေပမယ့္ အသံထြက္ ေအာ္ဖုိ႔ သုိ႔မဟုတ္ လွုပ္ရွားျပဳမူဖုိ႔ ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ ျမင္ရ၊ ၾကားရ၊ ထိေတြ႔ရ၊ ရွဴရွိဳက္ရေပမယ့္ ကိုယ္က ဘာမွ ျပန္မလုပ္ႏိုင္ပဲ တစ္ခုခု က ရွုပ္တီးထားသလို ခံစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ထူးဆန္းတဲ့ အေငြ႔ ကို ရမယ္။ ေၾကာက္စရာ အသံေတြ ၾကားရမယ္၊ လူသို႔မဟုတ္ ေၾကာက္စရာ အေကာင္၊ သတၱဝါတစ္ခုခု က ကိုယ့္အေပၚ ဖိထားသလို ခံစားေနရျပီး အသက္ ရွုၾကပ္တယ္လို႔လည္း ခံစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ 

ယင္းအခ်ိန္ကာလက ၁ မိနစ္နဲ႔ ၂ မိနစ္ၾကား ၾကာျမင့္ပါတယ္။ အိပ္ေရး ပ်က္ပါ မ်ားရင္လည္း ျဖစ္တတ္တဲ့ အေျခအေန တစ္ခုပါ။ 'sleep paralysis' လိုမ်ိဳး အိပ္ေနစဥ္ ငရဲက်တဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳးကို လူအမ်ားစု ခံစားရဖူးေၾကာင္း သိရပါတယ္။
.
Ref: medicfacts

ေအာင္ခမ္း (ရိုးရာေလး) 

.
 
Old Hag' Syndrome လို႔ေခၚပါတယ္။ 'sleep paralysis' လို႔လည္း အမည္ ရတဲ့ ခံစားခ်က္ တစ္ခုပါ။

ညသန္းေခါင္ သုိ႔မဟုတ္ အခ်ိန္ တစ္ခုခုမွာ ရုတ္တရက္ လန္႔ႏိုးေပမယ့္ အသံထြက္ ေအာ္ဖုိ႔ သုိ႔မဟုတ္ လွုပ္ရွားျပဳမူဖုိ႔ ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။

Saturday, 21 December 2013

ကြယ္လြန္သူ ရဲ႕ လိပ္ျပာ ကို ျပန္ေခၚရာ မွာ ေနာက္ေျပာင္ၿပီး ေခၚခဲ့လို႔ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ေျခာက္ျခားဖြယ္ရာ အျဖစ္အပ်က္မ်ား (ျဖစ္ရပ္မွန္)


ဒီဇာတ္လမ္းေလး က ကၽြန္မတို႕မိသားစုမွာ တကယ္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မ တို႕ျခံ (အခုေတာ့ ကန္ထရိုက္တိုက္) က တာေမြျမိဳ႕နယ္ က်ိဳက္ကၠဆံေဘာလံုးကြင္း နဲ႕ကပ္လွ်က္ မွာရွိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ အဖိုးကေတာ့ ဒီဇာတ္လမ္းေလး ရဲ႕ မင္းသားေပါ့ ။ 
အဖိုးကအလုပ္ အရမ္းလုပ္သူပါ... အိမ္မွာလဲ ေဆးျပင္းလိပ္ခံုေထာင္ထားသလို ဇတ္ပြဲကန္ထရိုက္လည္း လုပ္ပါတယ္... မိသားစုကို သံေယာဇဥ္ၾကီးသလို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ လည္းေနတတ္သူေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ကံၾကမၼာက အဖိုး ကို ကုသမရတဲ့ ကင္ဆာေရာဂါကို ေပးခဲ့ပါတယ္။

ဇာတ္လမ္းကေတာ့အဖိုးအသုဘေျမခ်တဲ့ရက္မွာစတာပါ။ ေျမခ်တဲ့ရက္မွာမိသားစုဝင္ထဲမွာ ေယာက္်ားေလး   ေတြ ရွိေပ မဲ့ အားလံုးကေသာက အပူေတြနဲ႕ဆိုေတာ့ အဖိုးလိပ္ျပာျပန္ေခၚဖို႕ ကိုသတိ မရၾကဘူးေပါ့။ 

Friday, 22 November 2013

ၿပဳစားသူမ်ား က လူ ကိုပဲ ျပဳစား တတ္သလား ... တိရိစၧာန္ မ်ားလည္း ကမၼစိဒၶိဒဏ္ကို မခံရဘူးလား ... ထိုသို႔ ကမၼစိဒၶိကပ္ျငိတိုင္း ျပဳစားသည္ဟု သတ္မွတ္လို႔ရသလား ...



                                                         Online Photos

ႏြားတစ္ေကာင္ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနသည္။ လယ္ထဲေခၚလို႔လည္း မရ။ လွည္းလည္း မဆြဲခ်င္၊ ေက်ာေပၚကို တစ္ခုခု တင္ရံုမေျပာႏွင့္ ၀ပ္ေနရာမွ မထေခ်။ ႏြားရွင္မွ ပထမေတာ့ ရိုက္ႏွက္မိေသးသည္။ အတြင္း ဒဏ္မ်ား ရွိေလမလားထင္ျပီး တိရိစၧာန္ကု ဆရာ၀န္ျဖင့္ျပေသးသည္။ 

၁၅ ရက္ခန္႔ ေဆးကုလို႔ မေပ်ာက္ႏိုင္၍ ပ ေယာ ဂ စစ္ေဆးေသာဆရာကို ႏြားရွင္က လာပင့္ေလသည္။ ဆရာမွာ ထိုႏြား ကို ကိုင္ၾကည့္ရာ ႏြားတြင္ ကမၼစိဒ ၶိသေဘာ ကပ္ျငိေနေၾကာင္း သိေလသည္။ 

သို႔ရာတြင္ ဆရာ စဥ္းစားသည္ က အမွီ ခံရသူက ႏြားျဖစ္ေန၍ မည္သို႔ လူေတြ ျမင္သာေအာင္ ပူးကပ္ခိုင္း၍ သင့္မည္နည္း။ စကားေျပာ ခိုင္းလွ်င္လည္း ဘြတ္အဲ ပဲ အသံထြက္သ ည့္ႏြားက လူနား လည္သည့္ စကားေျပာႏိုင္ရန္ အသံအိုး ေျပာင္းႏိုင္ပါမည္လား ....