*** ၇င္ခြင္လမ္း သို႔ လာေ၇ာက္လည္ပတ္ ေလ႔လာၾကသူ မိတ္ေဆြအားလံုး စိတ္၏ ခ်မ္းသာၿခင္း ကိုယ္၏ က်မ္းမာၿခင္းတို႔ႏွင္႔ ေအးခ်မ္း ၿပည္႔စံုနိုင္ၾကပါေစ ***

Monday, 1 September 2014

သင္းခိ်ဳင္းေစာင့္ ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴးး


 ****** သင္းခိ်ဳင္းေစာင့္ ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး********

သုသာန္တာ၀န္ခံ အျဖစ္ ၁၉ ႏွစ္ၾကာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္လာခဲ့သည့္သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ၀ိညာဥ္ေလာကႏွင့္ ပတ္သက္၍၀င္ေရာက္ပူးကပ္ျခင္း 

ျဖစ္ရပ္တစ္ခုကိုသာေရွ႕ေမွာက္မွာၾကံဳေတြ႕
ခဲ့ရသည္ဟု ဦးလွၾကည္ကေျပာပါသည္။

ယမကာသမားတစ္ဦး၏အေလာင္းကို ေျမခ်ရန္လာေရာက္ၾကသည့္လူအုပ္စုအတြင္းမွ အမ်ဳိးသ
မီးတစ္ဦးကို ထိုယမကာသမား၏ ၀ိညာဥ္က ၀င္ေရာက္ပူးကပ္ျခင္းျဖစ္ၿပီး မ်က္ႏွာ အမူအရာႏွင့္
အသံပါ ေျပာင္းလဲသြားကာ အရက္တိုက္ရန္ ေတာင္းဆိုျခင္း ျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္။

“အေလာင္းေတာင္ ကားေပၚကမခ်ရေသးဘူး။ ၀င္ပူးတာ။ အရက္တိုက္ပါဆိုတဲ့အသံက ေသသြားတဲ့လူရဲ႕အသံနဲ႔။ ပါးစပ္ထဲကိုအရက္ထည့္ေပးလိုက္မွ ထြက္
သြားတယ္”ဟု ဦးလွၾကည္ကရွင္းျပသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုျဖစ္ရပ္ကသူႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ျဖစ္ပြား
ခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး သူေရာက္ရွိသြားေသာအခါ ပူးကပ္ျခင္းမရွိေတာ့ေပ။

ဦးလွၾကည္က ပဲခူးၿမိဳ႕မွ ဖားကန္သုသာန္တြင္ တာ၀န္ခံအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေနသူျဖစ္သည္။ ယခင္
က စည္ပင္၊ သန္႔ရွင္းေရးဌာနတြင္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ခဲ့ၿပီး တာ၀န္အရ သုသာန္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕လာ
ရျခင္းပင္ ဦးလွၾကည္ႏွင့္အတူ ဇနီးသည္ကလည္း အေလာင္းထည့္သည့္ပ်ဥ္ေခါင္းမ်ားျပဳလုပ္ကာ
ေရာင္းခ်သည့္အလုပ္ျဖင့္ စားေသာက္ၾကရသည္။

သုသာန္ေျမအတြင္းမွ အိမ္ေလးတစ္လံုးတြင္ ေနထိုင္ၾကေသာ္လည္း သူတို႔မိသားစုမွာေၾကာက္ရြံ႕
ျခင္းမရွိ။ နာနာဘာ၀ျဖစ္ရပ္မ်ားကို ယံုၾကည္ေသာ္လည္း တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ႔ဖူး
ျခင္းမရွိသျဖင့္ ထူးျခားစြာေၾကာက္လန္႔ ျခင္းမျဖစ္ေၾကာင္း သူတို႔ကဆိုၾကသည္။

“ဒီကို စေရာက္ကတည္းက သုသာန္ထဲမွာ ေျပာထားတယ္။ အသင္တို႔ကိုမေႏွာင့္ယွက္ပါဘူး။ ကၽြႏု္ပ္ကိုလည္း မေႏွာင့္ယွက္ပါနဲ႔။ တာ၀န္အရ လာရတာပါဆိုၿပီး ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ 

စာေပေတြအရ၊ ကၽြန္ေတာ့္ျဖတ္သန္းမႈေတြအရ မယံုလို႔မရပါဘူး။ အရင္ကဆို ဒီသုသာန္က ၾကမ္းတယ္လုိ႔နာမည္
ႀကီးတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း စည္ပင္ကကိုင္ေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ အာဏာနဲ႔ ကိုင္ထားတာေပါ့” ဟု ဦး
လွၾကည္က သူေနထိုင္ရပံုကို ရွင္းျပသည္။

ျမန္မာ့ေရွး႐ုိးစြဲအယူအဆအရ သခ်ဳင္းဆိုလွ်င္ မဖဲ၀ါပိုင္ဆိုင္သည္ဟု အယူအစြဲရွိၿပီး ပိုင္ရာဆိုင္ရာ ပုဂိၢဳလ္မ်ား၊ အပင္ေစာင့္နတ္မ်ား၊ နာနာဘာ၀ဇာတ္လမ္းမ်ားက သုသာန္တိုင္းတြင္ 

ရွိေနခဲ့သည္။
သုသာန္တာ၀န္ခံမ်ားကေတာ့ ဘုရားရွိခိုးျခင္း၊ ေမတၱာပို႔ျခင္းတို႔ႏွင့္သာ ေျပလည္ေအာင္ ေနထိုင္
ၾကသည္ဟု ဆိုၾကပါသည္။

“ဒီသုသာန္ထဲက ေညာင္ၾကတ္ပင္ႀကီးဆိုရင္ ဘုန္းႀကီး ျဖတ္ေလွ်ာက္ရင္ေတာင္ ခဲနဲ႔ေပါက္တာ။ တစ္ခါတုန္းက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ဗီဒီယိုၾကည့္ၿပီးအျပန္ 

အပင္ေအာက္အေပါ့သြားမိတာ
ျပန္ထလို႔ကိုမရေတာ့ဘူး။ လက္ဖက္နဲ႔ကြမ္းနဲ႔ ေတာင္းပန္ခဲ့ရတယ္။

သရဲမရွိဘူးလို႔ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ ျမင္ေတာ့မျမင္ရဘူး။ ဒါေပမဲ့ တိုက္ဆိုင္မႈေတြ မ်ားလာေတာ့ မ
ယံုလို႔မရဘူးျဖစ္ေနတယ္”ဟု ပဲခူးၿမိဳ႕၊ ေဖာင္ေတာ္ဦးသုသာန္မွ အသက္ ၅၈ ႏွစ္အရြယ္တာ၀န္ခံ ဦးအုန္းလႈိင္ ကဆိုသည္။

ဦးအုန္းလႈိင္ထံတြင္ က်င္းတူးျခင္း၊ အေခါင္းစပ္ျခင္းတို႔ကို လုပ္ကိုင္ေနသည့္ ၂၃ ႏွစ္အရြယ္ လူ
ငယ္တစ္ဦးကေတာ့ “သရဲ ဆိုတာ မျမင္ဖူးေတာ့ ယံုခ်င္စိတ္လည္းမရွိဘူး” ဟု ေျပာလာသည္။

သန္လ်င္၊ ပ်ဥ္ေထာင္ေက်ာင္းသုသာန္မွ က်င္းတူးသမား တစ္ဦးကလည္း “အယံုအၾကည္မရွိဘူး
လည္း မဟုတ္ဘူး။ ေျခာက္တာေတြေတာ့ ရွိတယ္။ ကိုယ္တိုင္ေတာ့မႀကံဳဖူးဘူး” ဟု ေျပာသည္။

သုသာန္အေျပာင္းအေရႊ႕မ်ားတြင္ ၀ိညာဥ္မ်ားကို ကားျဖင့္သယ္ေဆာင္ျခင္း၊ ကားေနာက္တြင္ မ
ျမင္ရသည့္ အေလးခ်ိန္မ်ား ျပည့္ေနသည့္အတြက္ ကားထြက္မရျခင္း၊ အစိုးရအာဏာျဖင့္ အမိန္႔
ေပးရျခင္းစသည့္ ျဖစ္ရပ္မ်ားကေတာ့ နယ္မ်ားမွာသာမက ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားမွာပင္ နာမည္ေက်ာ္ၾကား
ေနဆဲျဖစ္သည္။

ေျခာက္လွန္႔ပူးကပ္ျခင္း၊ ထန္းသီးခန္႔ႀကီးသည့္မ်က္လံုးႏွင့္ ထန္းပင္ခန္႔ရွည္သည့္အရပ္ႀကီးႏွင့္သ
ရဲ၊ ကိုယ္ထင္ျပသည့္ ေဒၚကုလားမသရဲ၊ လမ္းတြင္ ဆိုင္ကယ္ေပၚတက္လိုက္လာသည့္ ဆံနီမသ
ရဲ အုတ္ခံုမွာ ထိုင္ေနသည့္သရဲမႀကီးႏွစ္ဦးစသည့္ ျဖစ္ရပ္ဆန္းၾကယ္ ဇာတ္လမ္းမ်ားက သုသာန္
ေတြမွာ နာမည္ႀကီးစၿမဲျဖစ္သည္။

ထိုသို႔ နာနာဘာ၀ ေျခာက္လွန္႔ျခင္းမ်ားကို ေျပာျပသူတို႔ကလည္း ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ႕ျခင္း မဟုတ္
ဘဲ တစ္ဆင့္စကားျဖင့္ ျပန္ေျပာသည္က မ်ားၾကေလသည္။

သုသာန္တြင္ ေန႔ေရာညပါ ေနထိုင္လုပ္ကိုင္ေနၾကသူမ်ားကေတာ့ သရဲတေစၧေျခာက္လွန္႔ ျခင္းကို တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ မၾကံဳ ေတြ႕ခဲ့ၾကရေၾကာင္း တညီတၫြတ္တည္း ေျပာၾကပါသည္။

“ကိုယ့္ကိုအရိပ္အေယာင္ျပ ေျခာက္လွန္႔ဖို႔ေနေနသာသာ သူေတာင္မွပဲ နာရီ၀က္ေလာက္မွာ ျပာ
ဘ၀ ေရာက္သြားတာ။ ဒီလိုအယူေတြက မရွိတာေကာင္းပါတယ္”ဟု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေရေ၀းသုသာန္
မွ မီးသၿဂၤဳိဟ္ေပးေနသည့္ စည္ပင္၀န္ထမ္းတစ္ဦးက ေျပာသည္။ ၅၁ ႏွစ္အရြယ္ ဦးလွၾကည္က
လည္း “ေနာက္ဆံုးေတာ့ စိတ္ပါပဲ” ဟု ဆိုပါသည္။

သုသာန္တာ၀န္ခံမ်ားသည္ သုဘရာဇာ ၀တၳဳမ်ားႏွင့္ ဗီဒီယိုဇာတ္လမ္းမ်ားထဲမွ အရက္ေသစာ
ေသာက္စားျခင္း၊ ႐ုပ္ရည္ၾကမ္းတမ္းျခင္းစသည့္ ပံုရိပ္မ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ ယေန႔ေခတ္ သုသာန္
တာ၀န္ခံမ်ားသည္အရက္ေသစာေသာက္စားမႈကို ေရွာင္ၾကဥ္႐ံုသာမက သူတို႔၏လက္ေအာက္
မွ က်င္းတူးသူ၊ အေခါင္းစပ္သူတို႔ကိုလည္း ေသာက္စားမူးယစ္ျခင္း တားျမစ္ထားၾကသည္။

“လူေတြက ကိုယ့္အပူနဲ႔ ကိုယ္လာၾကတာ ကိုယ္ကမူးယစ္ေနၿပီး အမွားလုပ္မိရင္ သူတု႔ိေတြပိုၿပီး
စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရမွာေပါ့”ဟု သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္ ပ်ဥ္ေထာင္ေက်ာင္းသုသာန္မွ က်င္းတူးသမား ကိုသန္႔စင္က ေျပာသည္။

သုသာန္တြင္ က်င္းတူးသည့္သူကို ရွာေဖြရသည္ကလည္း အလုပ္တစ္ခုျဖစ္သည္။ သုဘရာဇာဆိုသည့္စကားႏွင့္ သိကၡာက်သည္ဟု သတ္မွတ္ထားသည့္ ပတ္၀န္းက်င္တို႔ေၾကာင့္
ေျမက်င္းတူးသည့္ အလုပ္ကို လုပ္ကိုင္မည့္သူ ရွားပါးျခင္းျဖစ္သည္။

သုသာန္တာ၀န္ခံမ်ားသည္ အေလာင္းျမႇဳပ္ႏွံျခင္းကိစၥရပ္မ်ားကို ကူညီ႐ံုသာမက အေခါင္းစပ္ျခင္း၊ မွတ္တိုင္ျပဳလုပ္ျခင္း၊ အုတ္ဂူေဆာက္ေပးျခင္းတို႔ကိုပါ ေဆာင္ရြက္ၾကသည္ကို 

ေတြ႕ရသည္။

အေလာင္းျမႇဳပ္ႏွံရန္က်င္းတစ္က်င္းတူးလွ်င္ က်င္းတူးသမားကိုေငြေလးေထာင္ခန္႔ေပးရသည္။ သစ္သားအေခါင္းတစ္လံုးေရာင္းခ်ရပါက အျမတ္ေငြႏွစ္ေထာင္က်ပ္ခန္႔ က်န္ၾကသည္။
တာ၀န္ခံတစ္ဦး၏ လစာမွာ ခုနစ္ေသာင္းက်ပ္ခန္႔သာ ျဖစ္သည္။

ထို၀င္ေငြမ်ားႏွင့္ပင္ သုသာန္အတြင္း ေနထိုင္ၾကသည့္ မိသားစု၏ စား၀တ္ေနေရးကို ေျဖရွင္းၾက
ရသည္။ ဖားကန္သုသာန္မွ ဦးလွၾကည္၏ သမီးႏွစ္ဦးမွာ ဘြဲ႕ရပညာတတ္မ်ားျဖစ္ၿပီး တစ္ဦးက ပရဟိတလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကြန္ပ်ဴတာဆရာမအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိသည္။

ေဖာင္ေတာ္ဦး သုသာန္မွ ဦးအုန္းလႈိင္၏သားသမီးမ်ားႏွင့္ ေျမးျမစ္မ်ားကေတာ့ သူ၏လုပ္ငန္းကို ၀င္ေရာက္ကူညီလုပ္ကိုင္ေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ နိမ့္က်သည့္ အလုပ္ဟု 

ပတ္၀န္းက်င္က
သတ္မွတ္ထားၾကေသာ္လည္း သူတု႔ိ၀မ္းမနည္းပါ။ သမၼာအာဇီ၀ အလုပ္ျဖစ္၍ ျမတ္သည္ဟုသာ ခံယူထားၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သုသာန္တာ၀န္ခံ 

မိသားစုကိုအနီးအနားရပ္ကြက္မ်ားကခြဲျခား
ဆက္ဆံမႈမ်ား အနည္းငယ္ရွိေနဆဲျဖစ္သည္။ လူေတြေသရင္ ႀကိဳက္မွာေပါ့ဟူသည့္ အေျပာအဆို
မ်ားကို အေတာ္အားတင္းခံစားခဲ့ရသည္ဟု ဦးလွၾကည္ကဆိုပါသည္။

“ေၾကးစည္သံၾကားမွ ထမင္းစားရတဲ့ လူေတြလို႔ အေျပာခံရတယ္။ မနာပါဘူး။ သမၼာအာဇီ၀ လုပ္
တာပဲေလ” ဟု က်င္းတူးသမား ကိုသန္႔စင္က ေျပာသည္။

ေဖာင္ေတာ္ဦးသုသာန္တာ၀န္ခံ ဦးအုန္းလႈိင္ကေတာ့ မိသားစုကို ေအာက္ပါအတိုင္းမွာၾကားထား
ခဲ့သည္။

“အရင္တုန္းက ဒုကၡေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ အခု ဒီအလုပ္က အဆင္ေျပတယ္။ သားသမီးေတြ ပညာ
သင္တာ ဒီအလုပ္ပဲ။ ကိုယ့္ေက်းဇူးရွင္အလုပ္ကို ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္မပ်က္နဲ႔။ အလုပ္ကို မေစာ္
ကားနဲ႔လို႔မွာထားတယ္” ဟူ၍ျဖစ္သည္။

မႏၲေလးၿမိဳ႕၊ ျဗဟၼစိုရ္ နာေရးကူညီမႈ အသင္းမွ ဒုတိယ ဥကၠ႒ ဦး၀င္းျမင့္က“စ႑ာလတို႔၊ သုဘရာ
ဇာတို႔ဆိုတာ လူမႈ၀န္းက်င္က အနိမ့္ဆံုးအလုပ္လို႔ သတ္မွတ္ထားတာ။ ဒီအလုပ္ကို ဦးေက်ာ္သူတု႔ိ
လို ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားတဲ့သူေတြေတာင္ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပလုပ္ေပးေနတာဆိုေတာ့တခ်ဳိ႕ေတြ
ရဲ႕ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အယူသီးမႈေတြကို ဖယ္ထုတ္ေစခ်င္ပါတယ္” ဟု မွတ္ခ်က္ေပးသည္။

ယခင္ေခတ္မ်ားက သုသာန္တြင္က်င္းတူးေပးျခင္း ေျမျမႇဳပ္ေပးျခင္းတို႔ကို လုပ္ေဆာင္သည့္ သုဘ
ရာဇာမ်ားရွိခဲ့ၾကသည္။ ယခုေခတ္တြင္ သုသာန္မ်ားကို စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီက တာ၀န္
ယူၿပီး တာ၀န္ခံမ်ား ခန္႔အပ္ထားၾကၿပီျဖစ္သည္။ နာေရးကူညီမႈအသင္းမ်ား ေပၚေပါက္လာသည့္
အခါ နယ္မွ သုသာန္တာ၀န္ခံအခ်ဳိ႕အတြက္ အနည္းငယ္ အခက္အခဲႀကံဳၾကရသည္ဟု ဆိုသည္။

နာေရးကူညီမႈ အသင္းမ်ားက အေလာင္းကိုပို႔ေဆာင္ေပး႐ံုသာမကဘဲ အေခါင္းမ်ားကိုပါ လွဴဒါန္း
လာၾကေသာေၾကာင့္ ဦးလွၾကည္တို႔ သုသာန္အတြင္းမွ အေခါင္းလြတ္အခ်ဳိ႕ ဖုန္တက္လာခဲ့သည္။ သုသာန္ေျမအနီးထိ ေရာက္ရွိတိုးခ်ဲ႕လာၾကသည့္ လူေနရပ္ကြက္မ်ားေၾကာင့္ 

ေညႇာ္နံ႔ထြက္သည့္ မီးသၿဂၤဳိဟ္ျခင္းကိုလည္း ရပ္ဆိုင္းထားၾကခဲ့ရသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ ပိုင္ရွင္မဲ့အေလာင္းမ်ားကိုလည္း သက္ဆိုင္ရာ ရဲစခန္း၊ နာေရး ကူညီမႈအသင္းမ်ား
ႏွင့္ ပူးေပါင္း၍ ေျမျမႇဳပ္ေပးၾကရသည္။ ေငြမတတ္ႏိုင္၍ ဖ်ာလိပ္ႏွင့္ထမ္းလာသည့္ အေလာင္းအ
ခ်ဳိ႕ကိုလည္း ေမတၱာျဖင့္ကူညီေပးၾကရသည္။ ေျမျမႇဳပ္ၿပီး သံုးလခန္႔အၾကာမွ ရာဇ၀တ္မႈေပၚ၍ အ
လာင္းျပန္ေဖာ္ရသည့္ ျဖစ္ရပ္မ်ားကို ႀကံဳေတြ႕ရသည့္အျပင္ တရား႐ံုးတြင္ သက္ေသလိုက္ေပးရ
ျခင္းမ်ဳိးလည္းရွိသည္။

ညဘက္တြင္ သုသာန္အတြင္း ဓူတင္ေဆာင္၊ တရားက်င့္ႀကံေတာ္မူၾကသည့္ သံဃာေတာ္မ်ားကို
လည္း ေစာင့္ေရွာက္ေပးျခင္း၊ ၀တ္ႀကီး၀တ္ငယ္ ျပဳစုေပးျခင္းတို႔ကို ေဆာင္ရြက္ေပးၾကရသည္။

ထိုၾကားထဲသုသာန္အေျပာင္းအေရႊ႕ရွိသည္ဟူသည့္ ေကာလာဟလမ်ားက ျပန္႔တတ္သည့္အတြက္ ဦးလွၾကည္ကေတာ့ သုသာန္အတြင္းမွာပင္“အေျပာင္းအေရႊ႕မရွိပါ”ဟူ၍ 

စာေရးထားသည္ကို ေတြ႔
ရသည္။ အယူသီးေနဆဲျဖစ္သည့္ အနီးအနားရပ္ကြက္မ်ားႏွင့္လည္း သူတို႔ကအဆင္ေျပေအာင္ေန
ထိုင္ၾကရသည္။

“အရင္ကဆို အသုဘအိမ္ ဘယ္နားလဲေမးရင္ မႀကိဳက္ၾကဘူး အသုဘလာပို႔တဲ့ကားက ကိုယ့္အိမ္
ေရွ႔မွာ ေခါင္းျပန္လွည့္ရင္ လက္မခံၾကဘူး။ အေလာင္းေတြကေတာ့ ဒုကၡေရာက္လာတဲ့ လူဆိုရင္ ကူညီေပးရတာပဲ သာေရးဆိုတာက ပိုက္ဆံရွိလို႔လုပ္တာ နာေရးက တားလို႔မရဘူး 

တခ်ဳိ႕ေထာင္
ထဲမွာ ေသတဲ့အေလာင္းေတြဆို ပိုင္ရွင္မဲ့ေတြပဲ ကိုယ္ကပဲတရားနာတာ ထမင္းထုပ္ထည့္ေပးတာ အကုန္လုပ္ေပးရတယ္” ဟု ေဖာင္ေတာ္ဦးသုသာန္မွ ဦးအုန္းလႈိင္က ရွင္းျပသည္။

သို႔ေသာ္လည္း တိုးတက္လာေသာေခတ္အရ ျမန္မာလူမ်ဳိးတို႔သည္လည္းအယူသီးမႈမ်ားေပ်ာက္
ကြယ္ကုန္ၾကပါၿပီ။ သုသာန္ေျမအနီးတြင္ ပတ္ပတ္လည္တည္ေဆာက္ထားထည့္ အိမ္မ်ားရွိလာ
သည္။ ရပ္ကြက္တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခုအကူးကို သုသာန္အလယ္တည့္တည့္မွ လမ္းေဖာက္သြားလာ
ေနၾကျခင္းမ်ားလည္း ရွိလာသည္။ နိမ့္က်ျခင္း၊ ျမင့္ျမတ္ျခင္းမ်ားလည္း အရာမ၀င္ေတာ့။ သုသာန္ေျမမ်ားသည္ ညသန္းေခါင္တြင္ ေခြးအူသံတညံညံျဖင့္ ေၾကာက္စရာမဟုတ္ေတာ့။

“ေခြးေတြကေတာ့ မိတ္လိုက္တဲ့ရာသီဆို တစ္ေကာင္အူရင္ ဆက္တိုက္အူၾကေတာ့တာပဲ” ဟု ဦးအုန္းလႈိင္က သုသာန္အတြင္းရွိ ေခြးမ်ားကို ေမးေငါ့ေျပာရင္း သေဘာတက် 

ရယ္ေနသည္။

ေရွးျမန္မာေခတ္မ်ားတြင္ အေခါင္းစပ္ျခင္း၊ အလွဆင္ယင္ျခင္း၊ အေလာင္းထမ္းျခင္း၊ တြင္းတူးျခင္း
ေျမျမႇဳပ္မီး႐ႈိ႕၍ အ႐ိုးေကာက္ျခင္းစသည့္ စ႑ာလငါးမ်ဳိးရွိသည္ဟု က်မ္းမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။
ထိုအလုပ္ကို လုပ္ကိုင္သူတို႔ကိုလည္း သုဘရာဇာဟူ၍ အမည္တြင္ သတ္မွတ္ထားခဲ့ၾကသည္။ ယခုအခါမွာေတာ့ သုသာန္တာ၀န္ခံတို႔သာရွိပါေတာ့သည္။

သန္လ်င္ၿမိဳ႕၊ ပ်ဥ္ေထာင္ေက်ာင္းသုသာန္ တာ၀န္ခံဦးစံရွားကေတာ့ “နိမ့္က်တဲ့အလုပ္ကို ျမင့္
ျမတ္တဲ့ပုဂၢိဳလ္တို႔က လုပ္ေဆာင္ၾကတယ္။ အဘကေတာ့ ဒီအလုပ္ကို ျမတ္တဲ့အလုပ္လို႔ ယူဆ
တယ္” ဟု သူ၏ ခံယူခ်က္ကိုေျပာပါသည္။

သုသာန္ေစာင့္ မဖဲ၀ါပိုင္ဆိုင္သည့္ သခၤ်ဳိင္းေျမ တစ္ခုအတြင္းမွ ေပါက္တူး ေပါက္သံ တဒုတ္ဒုတ္ ထြက္ေပၚလာသည္။ ေန႔လယ္ခင္း ေလျပည္ညင္းေၾကာင့္ လြင့္ပါေနသည့္ 

ရြက္ေျခာက္တု႔ိအသံ တရွဲရွဲက ေျမက်င္းေပါက္သံႏွင့္အတူေရာေထြးေနသည္ မၾကာမီမွာ ေၾကးစည္သံတဒူဒူျဖင့္အသု
ဘ သံေ၀ဂသံကို ၾကားရမည္။ ငိုေႂကြးသံမ်ားလည္း ပ်ံ႕လြင့္လာလိမ့္မည္။

၂၀၁၃၊ မတ္လ ၉ ရက္ေန႔ ညေနပိုင္းတြင္ ျမႇဳပ္ႏွံမည့္ ၂၉ ႏွစ္အရြယ္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး၏ အသုဘ
အတြက္ ဖားကန္သုသာန္ တာ၀န္ခံ ဦးလွၾကည္၏ ဇနီးျဖစ္သူကသစ္သားမွတ္တိုင္ေပၚတြင္အမည္
ႏွင့္ အသက္ကို ေဆးျဖင့္ ေရးထိုးေနသည္။

ဦးလွၾကည္ကေတာ့ သူ႔ဆီေရာက္လာသည့္႐ုပ္အေလာင္းအတြက္ သံဃာပင့္၍သရဏဂံုတင္ႏိုင္ရန္
အလို႔ငွာ အနီးအနား ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းဆီသို႔ ခပ္ေအးေအးပင္ ေဆးေပ့ါလိပ္ဖြာလ်က္ လွမ္းထြက္သြားေလသည္။

Credit to-Orginal Writer
Post by:ေမာင္မိုးတိမ္

သုသာန္ တာ၀န္ခံ အျဖစ္ ၁၉ ႏွစ္ၾကာ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ လာခဲ့သည့္ သက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္တြင္ ၀ိညာဥ္ေလာကႏွင့္ ပတ္သက္၍ ၀င္ေရာက္ ပူးကပ္ျခင္းျဖစ္ရပ္ တစ္ခု ကိုသာေရွ႕ေမွာက္ မွာၾကံဳေတြ႕
ခဲ့ရသည္ ဟု ဦးလွၾကည္ ကေျပာပါသည္။


ယမကာ သမားတစ္ဦး၏ အေလာင္း ကို ေျမခ်ရန္ လာေရာက္ၾကသည့္ လူအုပ္စု အတြင္းမွ အမ်ဳိးသမီး တစ္ဦးကို ထို ယမကာသမား ၏ ၀ိညာဥ္ က ၀င္ေရာက္ ပူးကပ္ျခင္းျဖစ္ၿပီး မ်က္ႏွာ အမူအရာႏွင့္
အသံပါ ေျပာင္းလဲ သြားကာ အရက္ တိုက္ရန္ ေတာင္းဆိုျခင္း ျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္။


“အေလာင္းေတာင္ ကားေပၚက မခ်ရေသးဘူး။ ၀င္ပူးတာ။ အရက္တိုက္ပါ ဆိုတဲ့အသံ က ေသသြား တဲ့ လူရဲ႕ အသံနဲ႔။ ပါးစပ္ထဲကို အရက္ထည့္ေပးလိုက္ မွ ထြက္ သြားတယ္” ဟု ဦးလွၾကည္ ကရွင္းျပ သည္။ 


သို႔ေသာ္ ထိုျဖစ္ရပ္က သူႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္း တြင္ ျဖစ္ပြား ခဲ့ျခင္းျဖစ္ ၿပီး သူေရာက္ရွိ သြားေသာအခါ ပူးကပ္ျခင္း မရွိေတာ့ေပ။

ဦးလွၾကည္ က ပဲခူးၿမိဳ႕ မွ ဖားကန္ သုသာန္ တြင္ တာ၀န္ခံ အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေနသူျဖစ္သည္။ ယခင္
က စည္ပင္၊ သန္႔ရွင္းေရးဌာန တြင္ အလုပ္ လုပ္ကိုင္ ခဲ့ၿပီး တာ၀န္ အရ သုသာန္ သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕လာ
ရျခင္း ပင္ ဦးလွၾကည္ႏွင့္ အတူ ဇနီးသည္ ကလည္း အေလာင္း ထည့္သည့္ ပ်ဥ္ေခါင္း မ်ားျပဳလုပ္ကာေရာင္း ခ်သည့္ အလုပ္ျဖင့္ စားေသာက္ၾကရသည္။


သုသာန္ေျမ အတြင္းမွ အိမ္ေလး တစ္လံုးတြင္ ေနထိုင္ၾကေသာ္ လည္း သူတို႔ မိသားစု မွာေၾကာက္ရြံ႕ၿခင္း မရွိ။ နာနာဘာ၀ျဖစ္ရပ္ မ်ားကို ယံုၾကည္ေသာ္ လည္း တစ္ႀကိမ္ တစ္ခါမွ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ ႔ဖူးျခင္းမရွိ သျဖင့္ ထူးျခား စြာေၾကာက္လန္႔ ျခင္း မျဖစ္ေၾကာင္း သူတို႔က ဆိုၾကသည္။

“ဒီကို စေရာက္ ကတည္းက သုသာန္ ထဲမွာ ေျပာထားတယ္။ အသင္ တို႔ကို မေႏွာင့္ယွက္ပါဘူး။ ကၽြႏု္ပ္ကို လည္း မေႏွာင့္ယွက္ ပါနဲ႔။ တာ၀န္ အရ လာရတာပါ ဆိုၿပီး ဗုဒၶဘာသာ ရဲ႕ စာေပေတြ အရ၊ ကၽြန္ေတာ့္ျဖတ္ သန္း မႈေတြ အရ မယံုလို႔ မရပါဘူး။ 

အရင္က ဆို ဒီ သုသာန္က ၾကမ္းတယ္ လုိ႔နာမည္ ႀကီးတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း စည္ပင္ ကကိုင္ေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ အာဏာ နဲ႔ ကိုင္ထား တာေပါ့” ဟု ဦး လွၾကည္က သူေနထိုင္ရပံုကို ရွင္းျပသည္။

ျမန္မာ့ေရွး႐ုိးစြဲ အယူအဆ အရ သခ်ဳိင္း ဆိုလွ်င္ မဖဲ၀ါ ပိုင္ဆိုင္သည္ ဟု အယူ အစြဲ ရွိၿပီး ပိုင္ရာ ဆိုင္ရာ ပုဂိၢဳလ္ မ်ား၊ အပင္ေစာင့္ နတ္မ်ား၊ နာနာဘာ၀ ဇာတ္လမ္းမ်ား က သုသာန္ တိုင္းတြင္ ရွိေနခဲ့သည္။
သုသာန္ တာ၀န္ခံ မ်ား ကေတာ့ ဘုရား ရွိခိုးျခင္း၊ ေမတၱာပို႔ျခင္း တို႔ႏွင့္သာ ေျပလည္ေအာင္ ေနထိုင္
ၾကသည္ ဟု ဆိုၾကပါသည္။


“ဒီ သုသာန္ ထဲက ေညာင္ၾကတ္ပင္ႀကီး ဆိုရင္ ဘုန္းႀကီး ျဖတ္ေလွ်ာက္ ရင္ေတာင္ ခဲ နဲ႔ေပါက္တာ။ တစ္ခါတုန္းက ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ဗီဒီယို ၾကည့္ၿပီးအျပန္ အပင္ေအာက္ အေပါ့ သြားမိတာျပန္ထ လို႔ကို မရေတာ့ဘူး။ လက္ဖက္နဲ႔ ကြမ္းနဲ႔ ေတာင္းပန္ ခဲ့ရတယ္။

သရဲ မရွိဘူးလို႔ ေျပာလို႔ မရပါဘူး။ ျမင္ေတာ့ မျမင္ရဘူး။ ဒါေပမဲ့ တိုက္ဆိုင္ မႈေတြ မ်ား လာေတာ့ မ
ယံုလို႔ မရဘူးျဖစ္ေန တယ္”ဟု ပဲခူးၿမိဳ႕၊ ေဖာင္ေတာ္ဦး သုသာန္ မွ အသက္ ၅၈ ႏွစ္ အရြယ္ တာ၀န္ခံ ဦးအုန္းလႈိင္ က ဆိုသည္။


ဦးအုန္းလႈိင္ ထံတြင္ က်င္းတူးျခင္း၊ အေခါင္း စပ္ျခင္း တို႔ကို လုပ္ကိုင္ေန သည့္ ၂၃ ႏွစ္ အရြယ္ လူ
ငယ္ တစ္ဦး ကေတာ့ “သရဲ ဆိုတာ မျမင္ဖူးေတာ့ ယံုခ်င္စိတ္လည္း မရွိဘူး” ဟု ေျပာလာသည္။


သန္လ်င္၊ ပ်ဥ္ေထာင္ေက်ာင္း သုသာန္ မွ က်င္းတူး သမား တစ္ဦး ကလည္း “အယံု အၾကည္မရွိဘူး
လည္း မဟုတ္ဘူး။ ေျခာက္တာေတြေတာ့ ရွိတယ္။ ကိုယ္တိုင္ေတာ့ မႀကံဳဖူးဘူး” ဟု ေျပာသည္။


သုသာန္ အေျပာင္းအေရႊ႕ မ်ားတြင္ ၀ိညာဥ္ မ်ားကို ကားျဖင့္ သယ္ေဆာင္ျခင္း၊ ကားေနာက္ တြင္ ျမင္ရ သည့္ အေလးခ်ိန္ မ်ား ျပည့္ေနသည့္ အတြက္ ကားထြက္ မရျခင္း၊ အစိုးရ အာဏာျဖင့္ အမိန္႔ ေပးရျခင္း စသည့္ ျဖစ္ရပ္မ်ား ကေတာ့ နယ္မ်ားမွာ သာမက ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ား မွာပင္ နာမည္ေက်ာ္ၾကားေနဆဲျဖစ္သည္။

ေျခာက္လွန္ ႔ပူးကပ္ျခင္း၊ ထန္းသီး ခန္႔ႀကီးသည့္ မ်က္လံုးႏွင့္ ထန္းပင္ခန္႔ ရွည္သည့္ အရပ္ႀကီးႏွင့္သ ရဲ ၊ ကိုယ္ထင္ျပသည့္ ေဒၚကုလားမ သရဲ၊ လမ္းတြင္ ဆိုင္ကယ္ေပၚ တက္လိုက္ လာသည့္ ဆံနီမ သရဲ အုတ္ခံု မွာ ထိုင္ေနသည့္ သရဲမႀကီးႏွစ္ဦး စသည့္ ျဖစ္ရပ္ ဆန္းၾကယ္ ဇာတ္လမ္းမ်ား က သႆု     နု္ ေတြ မွာ နာ မည္ႀကီး စၿမဲျဖစ္သည္။

ထိုသို႔ နာနာဘာ၀ ေျခာက္လွန္႔ျခင္း မ်ားကို ေျပာျပ သူတို႔ ကလည္း ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ႕ျခင္း မဟုတ္
ဘဲ တစ္ဆင့္ စကားျဖင့္ ျပန္ေျပာ သည္က မ်ားၾကေလသည္။


သုသာန္ တြင္ ေန႔ေရာ ညပါ ေနထိုင္ လုပ္ကိုင္ေနၾကသူမ်ား ကေတာ့ သရဲ တေစၧေျခာက္လွန္႔ ျခင္းကို တစ္ႀကိမ္ တစ္ခါမွ မၾကံဳ ေတြ႕ ခဲ့ၾကရေၾကာင္း တညီ တၫြတ္တည္း ေျပာၾကပါသည္။

“ကိုယ့္ကို အရိပ္ အေယာင္ျပ ေျခာက္လွန္႔ ဖို႔ေနေနသာသာ သူေတာင္မွ ပဲ နာရီ၀က္ေလာက္ မွာ ျပာ
ဘ၀ ေရာက္ သြားတာ။ ဒီလို အယူေတြက မရွိ တာေကာင္းပါတယ္”ဟု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေရေ၀း သုသာန္
မွ မီး သၿဂၤဳိဟ္ေပးေန သည့္ စည္ပင္ ၀န္ထမ္းတစ္ဦးက ေျပာသည္။ ၅၁ ႏွ စ္အရြယ္ ဦးလွၾကည္ က
လည္း “ေနာက္ဆံုးေတာ့ စိတ္ ပါပဲ” ဟု ဆိုပါသည္။


သုသာန္ တာ၀န္ခံ မ်ားသည္ သုဘရာဇာ ၀တၳဳ မ်ားႏွင့္ ဗီဒီယို ဇာတ္လမ္းမ်ား ထဲမွ အရက္ေသစာေသာက္ စားျခင္း၊ ႐ုပ္ရည္ၾကမ္းတမ္းျခင္း စသည့္ ပံုရိပ္ မ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ ယေန႔ေခတ္ သုသာန္ တာ၀န္ ခံမ်ားသည္ အရက္ေသစာေသာက္စားမႈ ကို ေရွာင္ၾကဥ္႐ံု သာမက သူတို႔၏ လက္ေအာက္ မွ က်င္းတူး သူ၊ အေခါင္း စပ္သူ တို႔ ကိုလည္း ေသာက္စား မူးယစ္ျခင္း တားျမစ္ ထားၾကသည္။

“လူေတြက ကိုယ့္ အပူနဲ႔ ကိုယ္ လာၾကတာ ကိုယ္က မူးယစ္ေနၿပီး အမွား လုပ္မိရင္ သူတု႔ိေတြ ပိုၿပီး
စိတ္ မေကာင္း ျဖစ္ရမွာေပါ့”ဟု သန္လ်င္ ၿမိဳ႕နယ္ ပ်ဥ္ေထာင္ေက်ာင္း သုသာန္ မွ က်င္းတူး သမား ကိုသန္႔စင္ က ေျပာသည္။


သုသာန္ တြင္ က်င္းတူးသည့္ သူကို ရွာေဖြရသည္ ကလည္း အလုပ္ တစ္ခုျဖစ္သည္။ သုဘရာဇာ ဆိုသည့္ စကားႏွင့္ သိကၡာ က်သည္ဟု သတ္မွတ္ ထားသည့္ ပတ္၀န္းက်င္ တို႔ေၾကာင့္ က်င္းတူး သည့္ အလုပ္ကို လုပ္ကိုင္မည့္ သူ ရွားပါးျခင္းျဖစ္သည္။

သုသာန္ တာ၀န္ခံ မ်ားသည္ အေလာင္းျမႇဳပ္ႏွံျခင္း ကိစၥရပ္ မ်ားကို ကူညီ႐ံု သာမက အေခါင္းစပ္ျခင္း၊ မွတ္တိုင္ျပဳ လုပ္ျခင္း၊ အုတ္ဂူေဆာက္ေပးျခင္း တို႔ကိုပါ ေဆာင္ရြက္ၾက သည္ကို ေတြ႕ရသည္။
အေလာင္းျမႇဳပ္ႏွံရန္ က်င္း တစ္က်င္း တူးလွ်င္ က်င္းတူး သမားကိုေငြေလးေထာင္ ခန္႔ေပးရသည္။ 

သစ္သား အေခါင္းတစ္လံုးေရာင္းခ် ရပါက အျမတ္ေငြႏွစ္ေထာင္က်ပ္ ခန္႔ က်န္ၾကသည္။
တာ၀န္ခံ တစ္ဦး ၏ လစာ မွာ ခုနစ္ေသာင္းက်ပ္ခန္႔ သာ ျဖစ္သည္။


ထို ၀င္ေငြမ်ားႏွင့္ ပင္ သုသာန္ အတြင္း ေနထိုင္ၾကသည့္ မိသားစု ၏ စား၀တ္ေနေရး ကို ေျဖရွင္းၾက
ရသည္။ ဖားကန္ သုသာန္ မွ ဦးလွၾကည္ ၏ သမီးႏွစ္ဦး မွာ ဘြဲ႕ရ ပညာတတ္ မ်ားျဖစ္ၿပီး တစ္ဦးက ပရဟိတ လုပ္ငန္းမ်ား တြင္ ကြန္ပ်ဴတာ ဆရာမ အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိသည္။ 


 ေဖာင္ေတာ္ဦး သုသာန္ မွ ဦးအုန္းလႈိင္ ၏ သားသမီးမ်ားႏွင့္ ေျမးျမစ္ မ်ားကေတာ့ သူ၏ လုပ္ငန္းကို ၀င္ေရာက္ ကူညီ လုပ္ကိုင္ေနၾကသည္ ကို ေတြ႕ရသည္။ နိမ့္က် သည့္ အလုပ္ဟု ပတ္၀န္းက်င္ က
သတ္မွတ္ ထားၾကေသာ္ လည္း သူတု႔ိ ၀မ္းမနည္းပါ။ သမၼာအာဇီ၀ အလုပ္ျဖစ္၍ ျမတ္သည္ ဟုသာ ခံယူ ထားၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ 


သုသာန္ တာ၀န္ခံ မိသားစုကို အနီးအနား ရပ္ကြက္မ်ားက ခြဲျခား ဆက္ဆံမႈ မ်ား အနည္းငယ္ ရွိေန ဆဲျဖစ္ သည္။ လူေတြေသရင္ ႀကိဳက္ မွာေပါ့ ဟူသည့္ အေျပာအဆို မ်ားကို အေတာ္ အားတင္း ခံစားခဲ့ရသည္ ဟု ဦးလွၾကည္ က ဆိုပါသည္။

“ေၾကးစည္သံ ၾကားမွ ထမင္း စားရတဲ့ လူေတြ လို႔ အေျပာခံရတယ္။ မနာပါဘူး။ သမၼာအာဇီ၀ လုပ္
တာပဲေလ” ဟု က်င္းတူး သမား ကိုသန္႔စင္ က ေျပာသည္။  ေဖာင္ေတာ္ဦး သုသာန္ တာ၀န္ခံ ဦးအုန္းလႈိင္ ကေတာ့ မိသားစု ကို ေအာက္ပါ အတိုင္း မွာၾကားထား ခဲ့သည္။


“အရင္ တုန္းက ဒုကၡေရာက္ခဲ့ ၾကတယ္။ အခု ဒီ အလုပ္က အဆင္ေျပတယ္။ သားသမီးေတြ ပညာ
သင္ တာ ဒီ အလုပ္ပဲ။ ကိုယ့္ေက်းဇူးရွင္ အလုပ္ကို ဘယ္ေတာ့ မွ စိတ္မပ်က္ နဲ႔။ အလုပ္ကို မေစာ္
ကားနဲ႔ လို႔မွာထားတယ္” ဟူ၍ျဖစ္သည္။


မႏၲေလးၿမိဳ႕၊ ျဗဟၼစိုရ္ နာေရးကူညီမႈ အသင္း မွ ဒုတိယ ဥကၠ႒ ဦး၀င္းျမင့္ က“စ႑ာလ တို႔၊ သုဘရာ
ဇာ တို႔ ဆိုတာ လူမႈ ၀န္းက်င္ က အနိမ့္ဆံုး အလုပ္လို႔ သတ္မွတ္ ထားတာ။ ဒီ အလုပ္ကို ဦးေက်ာ္သူတု႔ိ
လို ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကား တဲ့သူေတြေတာင္ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပ လုပ္ေပးေနတာ ဆိုေတာ့တခ်ဳိ႕ေတြ
ရဲ႕ က်ဥ္းေျမာင္း တဲ့ အယူသီး မႈေတြ ကို ဖယ္ထုတ္ေစခ်င္ပါတယ္” ဟု မွတ္ခ်က္ေပးသည္။


ယခင္ေခတ္မ်ား က သုသာန္တြင္ က်င္းတူးေပးျခင္း ေျမျမႇဳပ္ေပးျခင္း တို႔ကို လုပ္ေဆာင္ သည့္ သုဘ
ရာဇာ မ်ား ရွိခဲ့ၾကသည္။ ယခုေခတ္ တြင္ သုသာန္ မ်ား ကို စည္ပင္ သာယာေရးေကာ္မတီ က တာ၀န္
ယူၿပီး တာ၀န္ခံ မ်ား ခန္႔အပ္ ထားၾကၿပီျဖစ္သည္။ 


နာေရး ကူညီမႈ အသင္းမ်ား ေပၚေပါက္ လာသည့္ အခါ နယ္မွ သုသာန္ တာ၀န္ခံ အခ်ဳိ႕အတြက္ အနည္းငယ္ အခက္ အခဲႀကံဳၾကရသည္ ဟု ဆိုသည္။ နာေရး ကူညီမႈ အသင္းမ်ား က အေလာင္းကို ပို႔ေဆာင္ေပး႐ံု သာ မကဘဲ အေခါင္း မ်ား ကိုပါ လွဴဒါန္း လာၾကေသာေၾကာင့္ ဦးလွၾကည္ တို႔ သုသာန္ အတြင္းမွ အေခါင္း လြတ္ အခ်ဳိ႕ ဖုန္တက္ လာခဲ့သည္။ 

သုသာန္ေျမ အနီး ထိ ေရာက္ရွိ တိုးခ်ဲ႕ လာၾကသည့္ လူေန ရပ္ကြက္ မ်ားေၾကာင့္ ေညႇာ္နံ႔ထြက္ သည့္ မီးသၿဂၤဳိဟ္ျခင္း ကိုလည္း ရပ္ဆိုင္း ထားၾကခဲ့ရသည္။

တစ္ခါ တစ္ရံ ပိုင္ရွင္မဲ့ အေလာင္း မ်ားကိုလည္း သက္ဆိုင္ရာ ရဲစခန္း၊ နာေရး ကူညီမႈ အသင္းမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္း ၍ ေျမျမႇဳပ္ေပးၾက ရသည္။ ေငြ မတတ္ႏိုင္ ၍ ဖ်ာလိပ္ႏွင့္ ထမ္းလာသည့္ အေလာင္းအ ခ်ဳိ႕ ကို လည္း ေမတၱာျဖင့္ ကူညီေပးၾကရသည္။

 ေျမျမႇဳပ္ၿပီး သံုးလခန္႔ အၾကာ မွ ရာဇ၀တ္မႈေပၚ ၍ အ ေလာင္းျပန္ေဖာ္ရ သည့္ ျဖစ္ရပ္မ်ားကို ႀကံဳေတြ႕ ရသည့္ အျပင္ တရား႐ံုး တြင္ သက္ေသ လိုက္ေပးရ ျခင္းမ်ဳိးလည္းရွိသည္။

ညဘက္တြင္ သုသာန္ အတြင္း ဓူတင္ေဆာင္၊ တရား က်င့္ႀကံေတာ္ မူၾကသည့္ သံဃာေတာ္ မ်ားကို
လည္း ေစာင့္ေရွာက္ေပးျခင္း၊ ၀တ္ႀကီး ၀တ္ငယ္ ျပဳစုေပးျခင္း တို႔ကို ေဆာင္ရြက္ေပးၾက ရသည္။


ထိုၾကားထဲ သုသာန္ အေျပာင္းအေရႊ႕ ရွိသည္ ဟူသည့္ ေကာလာ ဟလမ်ား က ျပန္႔တတ္သည့္ အတြက္ ဦးလွၾကည္ ကေတာ့ သုသာန္ အတြင္းမွာ ပင္“အေျပာင္းအေရႊ႕ မရွိပါ”ဟူ၍ စာေရးထားသည္ ကို ေတြ႔
ရသည္။ အယူသီးေနဆဲျဖစ္သည့္ အနီးအနား ရပ္ကြက္မ်ားႏွင့္ လည္း သူတို႔က အဆင္ေျပေအာင္ေန
ထိုင္ၾကရသည္။


“အရင္က ဆို အသုဘ အိမ္ ဘယ္နား လဲေမးရင္ မႀကိဳက္ၾက ဘူး အသုဘ လာပို႔တဲ့ ကားက ကိုယ့္အိမ္
ေရွ႔မွာ ေခါင္းျပန္ လွည့္ရင္ လက္မခံၾကဘူး။ အေလာင္းေတြ ကေတာ့ ဒုကၡေရာက္ လာတဲ့ လူဆိုရင္ ကူညီေပး ရတာပဲ သာေရး ဆိုတာက ပိုက္ဆံ ရွိလို႔လုပ္တာ နာေရးက တားလို႔ မရဘူး ။ 


တခ်ဳိ႕ေထာင္ ထဲမွာ ေသတဲ့ အေလာင္းေတြဆို  ပိုင္ရွင္မဲ့ေတြ ပဲ ကိုယ္ကပဲ တရားနာ တာ ထမင္းထုပ္ ထည့္ေပးတာ အကုန္ လုပ္ေပးရတယ္” ဟု ေဖာင္ေတာ္ဦး သုသာန္ မွ ဦးအုန္းလႈိင္ က ရွင္းျပသည္။
သို႔ေသာ္လည္း တိုးတက္ လာေသာေခတ္ အရ ျမန္မာလူမ်ဳိး တို႔သည္လည္း အယူသီးမႈ မ်ားေပ်ာက္
ကြယ္ ကုန္ၾကပါၿပီ။ 


သုသာန္ေျမ အနီးတြင္ ပတ္ပတ္ လည္ တည္ေဆာက္ထား ထည့္ အိမ္မ်ား ရွိလာ သည္။ ရပ္ကြက္ တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု အကူးကို သုသာန္ အလယ္ တည့္တည့္ မွ လမ္းေဖာက္ သြားလာ ေနၾကျခင္းမ်ားလည္း ရွိလာသည္။ 

နိမ့္က်ျခင္း၊ ျမင့္ျမတ္ျခင္း မ်ားလည္း အရာ မ၀င္ေတာ့။ သုသာန္ေျမ မ်ားသည္ ညသန္းေခါင္ တြင္ ေခြးအူသံ တညံညံျဖင့္ ေၾကာက္စရာ မဟုတ္ေတာ့။
“ေခြးေတြ ကေတာ့ မိတ္လိုက္တဲ့ ရာသီဆို တစ္ေကာင္ အူရင္ ဆက္တိုက္ အူၾကေတာ့တာပဲ” ဟု ဦးအုန္းလႈိင္ က သုသာန္ အတြင္း ရွိ ေခြးမ်ား ကို ေမးေငါ့ေျပာရင္း သေဘာ တက် ရယ္ေနသည္။

ေရွးျမန္မာေခတ္ မ်ားတြင္ အေခါင္း စပ္ျခင္း၊ အလွ ဆင္ယင္ျခင္း၊ အေလာင္း ထမ္းျခင္း၊ တြင္း တူးျခင္းေၿမျမႇဳပ္ မီး႐ႈိ႕ ၍ အ႐ိုးေကာက္ျခင္း စသည့္ စ႑ာလ ငါးမ်ဳိး ရွိသည္ဟု က်မ္းမ်ား တြင္ ေဖာ္ျပ ထားသည္။
 

ထို အလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ သူတို႔ ကိုလည္း သုဘရာဇာ ဟူ၍ အမည္ တြင္ သတ္မွတ္ ထားခဲ့ၾကသည္။ ယခု  အခါမွာေတာ့ သုသာန္ တာ၀န္ခံ တို႔သာရွိ ပါေတာ့သည္။

သန္လ်င္ၿမိဳ႕၊ ပ်ဥ္ေထာင္ေက်ာင္း သုသာန္ တာ၀န္ခံ ဦးစံရွား ကေတာ့ “နိမ့္က်တဲ့ အလုပ္ကို ျမင့္ ျမတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္တို႔ က လုပ္ေဆာင္ၾကတယ္။ အဘ ကေတာ့ ဒီ အလုပ္ကို ျမတ္တဲ့ အလုပ္လို႔ ယူဆ တယ္” ဟု သူ ၏ ခံယူခ်က္ ကိုေျပာပါသည္။

သုသာန္ေစာင့္ မဖဲ၀ါ ပိုင္ဆိုင္သည့္ သခၤ်ဳိင္းေျမ တစ္ခု အတြင္းမွ ေပါက္တူး ေပါက္သံ တဒုတ္ဒုတ္ ထြက္ေပၚ လာသည္။ ေန႔လယ္ခင္း ေလျပည္ညင္းေၾကာင့္ လြင့္ပါေနသည့္ ရြက္ေျခာက္တု႔ိ အသံ တရွဲရွဲ က ေျမ က်င္းေပါက္ သံႏွင့္ အတူေရာေထြးေန သည္ မၾကာမီ မွာ ေၾကးစည္သံ တဒူဒူျဖင့္ အသု ဘ သံေ၀ဂသံ ကို ၾကားရမည္။ ငိုေႂကြးသံမ်ား လည္း ပ်ံ႕လြင့္လာလိမ့္မည္။

၂၀၁၃၊ မတ္လ ၉ ရက္ေန႔ ညေနပိုင္း တြင္ ျမႇဳပ္ႏွံ မည့္ ၂၉ ႏွစ္ အရြယ္ အမ်ဳိးသမီး တစ္ဦး၏ အသုဘ
အတြက္ ဖားကန္ သုသာန္ တာ၀န္ခံ ဦးလွၾကည္ ၏ ဇနီးျဖစ္သူ က သစ္သား မွတ္တိုင္ေပၚတြင္ အမည္ႏွင့္ အသက္ ကို ေဆးျဖင့္ ေရးထိုးေနသည္။


ဦးလွၾကည္ ကေတာ့ သူ႔ဆီေရာက္လာသည့္ ႐ုပ္အေလာင္း အတြက္ သံဃာပင့္၍ သရဏဂံု တင္ႏိုင္ရန္
အလို႔ ငွာ အနီးအနား ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းဆီ  သို႔ ခပ္ေအးေအးပင္ ေဆးေပ့ါလိပ္ ဖြာလ်က္ လွမ္းထြက္ သြားေလသည္။


Credit to-Orginal Writer
Post by:ေမာင္မိုးတိမ္

  



From... သရဲ သဘက္ ဘီလူး အစရွိေသာ ေပတ မွတ္တမ္းမ်ား.

No comments:

Post a Comment